《گل برای زیبایی است. لطفا زیبایی را برای همه بخواهید!》
خیلی وقت پیش‌ها، اونجا که زیاد اهل فکر کردن به اینجور فلسفه‌های مَلموس نبودم_کلّم بوی قرمه سبزی می‌داد_ تا به یه بوته‌ی پر از گل‌های خوشگل می‌رسیدم، حتما یدونه برای خودم می‌چیدم. دوسداشتم که از زیباییش لذت ببرم و مدام بگیرم جلوی دماغم و نفس‌هام رو خوشبو کنم.
یه عادت بود دیگه! مثل خیلی عادت‌های زشته دیگه که نبود! مثلا آشغال‌هام رو بریزم کف پیاده‌رو. هرجا می‌رسم، روی زمین تُف کنم یا... میشه گفت یه عادته قشنگ! تازه، با خودم می‌گفتم ملت یه شاخه‌ی گلِ خوشگل رو توی دستم می‌بینن و خیلی هم از خوبه؛ دیدنه یه زیبایی که نگاهه اونها رو هم مثل خودم نوازش کنه! اینجوری برای خودم می‌بریدم و می‌دوختم تا قانع بشم یه شاخه‌ی گل رو بچینم!
اما یخورده که گذشت، دیدم که اون جمله واقعا درسته! چرا من اون زیبایی رو فقط برای خودم بخوام؟ نهایتش چند ساعت اَزش لذت ببرم و بعد که خشک شد بندازمش یه گوشه و در بهترین حالت، لای دفتر خاطراتم خشکش کنم. چرا نذارم که بقیه هم از دیدنش لذت ببرن. از بوش حالشون جا بیاد. اصلا منظره قشنگ‌تر بشه! خوب اگه هرکی بخواد عین من یه شاخه بکنه و بره که بعده دو روز فقط یه بوته‌ی خالی اونجا باقی می‌مونه! ها؟
پس اومدم و با قد کشیدنم، سعی کردم که افکارم رو هم رشد بدم. وقتی از کنار یه بوته‌ی پر از گل رد می‌شدم، خم می‌شدم و بدونِ خجالت، با تمام وجود بو می‌کردمش و دستی به سر و روش می‌کشیدم و به مسیرم ادامه می‌دادم. ولی بودن کسانی که دوست نداشتن اینجوری فکر کنن و به همون کاری که من قبلا می‌کردم، ادامه می‌دادن و اصلا هم براشون اهمیتی نداشت که کی قراره چی بگه. بقولِ یارو گفتنی:《بیخیال بابا! الان رو عشقه. من الان دوسدارم این گل رو بِکَنم، به هیچکس هم هیچ ربطی نداره! اصلا کی گفته این کاره اشتباهیه؟ اگه قرار نبود بِکَنیم، پس چرا اینجا کاشتنش و...》خلاصه با دلایلی متفاوت با اون‌روزهای من، به کار خودشون ادامه می‌دادن. دلیل که مهم نیست، اون کاری که انجام میشه اهمیت داره. پس نمیشه به اونها گفت بی‌ادب، پررو یا هر صفتِ ناشایستِ دیگه‌ای و خودم رو آدم-خوبه جا بزنم!
حالا اینها رو گفتم که به اینجا برسم. امشب وقتی توی راهِ برگشت به خونه بودم، کنار پیاده‌رو، بوته‌های پر از گل‌های سفید و خوشبو رو دیدم_چند سالی میشه که اونجا کاشتن‌شون_هوس کردم که یکی‌شون رو برای خودم داشته باشم تا مسافته بیشتری رو از بوی بی‌نظیرشون لذت ببرم. اصلا فراموش کردم که من یروزی این‌کار رو برای خودم قَدغن کردم! اصلا بهش فکر نکردم. دست بردم سمته بوته و یدونه‌اش رو چیدم. به همین سادگی! تازه، حتی یه درصد هم خودم رو برای انجامِ این‌کار بازخواست نکردم که لذت هم بردم! با خودم گفتم:《اون گلِ راضیِ! اینهمه گل داره، مثل ما آدم‌ها خسیس نیست که زورش بیاد یخورده از اون‌چیزی که زیاد داره به کسی ببخشه؛ اونهم بدونِ منت! گل‌ها بخشنده‌تر از این حرف‌هان! اونها خودشون می‌دونن که من چقدر به محیط زیست احترام میذارم و آشغال‌هام رو همینجوری روی زمین ول نمی‌کنم. تازشم، پیش بیاد آت و آشغال‌های بقیه رو هم برمی‌دارم و میندازم داخل سطل زباله: یه نمونه‌اش همین امشب که بطری‌های خالیِ نوشیدنیِ روی صندلی که معلوم نبود کدوم آدمه بی‌ملاحظه‌ای به امونِ خدا اونجا رهاشون کرده بود رو داوطلبانه برداشتم و انداختم داخل سطل زباله! پس من آدمه خوبیم و اینهم هدیه‌ی امشبه طبیعته به من! برو حالشو ببر!》
آره. باز همون فعل اَزم سر زد؛ با یه سری دلایل مودبانه و متفاوته دیگه! اما این‌بار خودم رو به خاطرِ انجام کارم سرزنش نکردم. درواقع سرزنش نکردن رو تمرین کردم و می‌کنم. یه فکری مثل برق از ذهنم گذشت. با خودم گفتم:《ببین علی! اشتباه داریم تا اشتباه_هرچند اشتباه، اشتباهه و جنسش هم فرقی نداره_بیا اون اشتباهی رو نکن که خسارته بزرگ‌تری رو به اجتماع و اطراف میزنه! کاری که از پسِ جبرانش برنمیای! اشتباهی که جبران-شدنی نیست یا خیلی خیلی زمان-بره. تو به یه بوته‌ی گل خسارت بزنی، نهایتش اینِ که میری یه جایی، یه بوته‌ی گلِ دیگه می‌کاری و به نحوی، زیبایی رو به محیط برمی‌گردونی ولی اگه دلی رو شکستی و جراتِ قبولِ اشتباهت رو نداشتی که پا روی غرورت بذاری و عذرخواهی کنی... تازه، مگه دلِ شکسته رو میشه با یه عذرخواهی ترمیم کرد؟》
حرف‌هام همینطوری توی ذهنم مرور می‌شدن و به خونه نزدیک‌تر می‌شدم. حسم خوب بود. دماغم پر بود از بوی خوشِ گل. درونم هم همینطور: پر از رایحه‌های خوبِ شدن و دوست‌داشتن بود! لای انگشتام هم یه غنچه‌ی نیمه-باز جاخوش کرده بود! این اتفاق رو اینجوری برای خودم تعبیر کردم:《اون بوته‌ی گل، با رایحه‌ی زیباش، باید امشب سرِ راهم قرار می‌گرفت تا این درس رو به من بده. خیلی از درس‌ها، به این لطافت و زیبایی نصیبِ آدم نمیشن؛ کلی درد پشت‌شونِ تا چیزی را حالیت کنن!》
برای چند لحظه‌ی کوتاه، سکوتی شیرین، همه‌ی وجودم رو فراگرفت. لبخند می‌زدم و سَلانه سَلانه به خونمون نزدیک می‌شدم.
الان خوشحالم که اینها رو نوشتم و خواستم خوشحالیم رو با دوستام هم تقسیم کنم. خوشحالیِ همه‌ی مردم آرزومه؛ توی این‌روزهایی که خوشحال بودن یخورده سخته!❤⚘
