
صدای زوزههای بخار آب میگه که جوشیدنِ سماورِ رو-گازی نزدیکه! از آرام-پَز، بوهای آشنایی میاد؛ اون هم مشترکا با سماور، درحال آماده شدنه. هردوتاشون رو همین چند دقیقهی پیش چک کردم. برنج هنوز یخورده سفت بود؛ خام نبود اما ذائقهی خانوادهی ما، اینجوریه که باید حدالامکان نرم بشه؛ با انگشت، چندتا دونه ازش برداشتم و به این نتیجه رسیدم. نمک و روغنش خوب بود. ایشالا که سرِ سفره، جلوی داداشم شرمندم نکنه. عوخ یادم رفت بگم. خانواده نیستن و منم و داداش کوچیکه که دیرتر از من از سرکار میاد و وظیفهی پختن غذا با منِ! البته اون هم خیلی از این کارها میکنه؛ حتی وقتایی که من سرکار نمیرم! الان هم بهش سپردم سرِ راهش چندتا تن ماهی بگیره که غذا از گلومون پایین بره. متاسفانه انگشتش آسیب دیده و عجالتاً همهی کارهای خونه افتاده روی دوش من. حالا دستپختِ من هم همچین تعریفی نداره ها! مدیون هستین اگه یه وقت با خودتون فکر کنین هرروز یه رقم غذا درست میکنم و... نه. بالاترین هنر من، ماکارونیِ! البته همه میگن تهدیگش رو خوب در میارم. سیب زمینی و نون لواش و... فرقی نداره؛ من کارم رو بلدم! همین دیشب بود که یه نفر دیگه، برای چندمین بار، این رو تایید کرد. برنج هم، دَمی _ با سیبزمینی یا لوبیا یا هرچی که دمِ دستم باشه _ خوب در میارم. خانوادهای غذاهای تخممرغی رو هم که مثل اکثر مجردها مهارته خوبی داخلش دارم. و میمونه به سری خوراکها مثل بادمجون و کدو و...
آخ آخ! سماور رو ببین چجوری داره به سر و کلّش میزنه. امیدوارم بتونم قبل از اومدنه داداشم، چایی رو هم سروسامون بدم. اینم یکی دیگه از رسوماتِ خانوادگیه که صبح، ظهر و شب، هر سه وعده، باید چایی قبل از غذا سِرو بشه. گاها پیش میاد که بعد از غذا هم میخوریم. دکترها میگن بدِ و باعث میشه آهنِ غذا جذب نشه ولی ما میخوریم. یادم اومد که یخورده هِل، به عنوانِ طعم-دهنده، اونم چاییِ آخره شب، گزینهی خوبیه. هوا هم داره رو به سردی میره و طبقِ فرمایشاتِ برادرانِ عطارم و البته مادرِ عزیزم، استفاده از گرمیانهها پر کنار چایی، بدن رو تو سرما مقاوم میکنه: چیزهایی مثل دارچین و زنجبیل و قُلِنجان و... و من دقیقا نمیدونم هل گرمیانه هست یا نه ولی چون عاشقه طعمشم، به چایی اضافه میکنم.
خونه _ مخصوصا آشپزخونه _ خیلی کثیف شده و نیاز به نظافتکاری داره ولی الان وقتش نیست. دیگه به جایی رسیده که قدم که برمیدارم، آتوآشغال میچسبه به کف پاهام. پس به دمدستیترین کاری که به ذهنم میرسه فکر میکنم؛ یعنی سراغ جارو شارژی میرم تا اقلا ظاهرِ قضیه رو مرتب جلوه بدم تا فردا. امیدوارم فردا هم حالم مثل الان خوب باشه تا باز پشت گوش نندازمش چون از این اتفاقها زیاد برام پیش اومده! ناگفته نماند که در همین لابلا، ظرفها رو هم شستم. احساس کردم این یکی دیگه واقعا ارزشِ نوشتن نداره و سانسورش کردم!
نزدیک به یه ساعته که از دم کشیدنه برنج میگذره و کم کم وقتشه که برم آرام-پَز رو خاموش کنم. چایی هم دم کشیده. داداشم هنوز نیومده. یه لیوان برای خودم میریزم و منتظر میشینم تا وقتش برسه. فقط قبلش باید برنج رو هم بزنم تا شِفته نشه. نمونه کارم رو هم این بالا میذارم.
شب همگی گرم کنار بخاری!