
پاهایم از خیابانهای امشب، هنوز چند جرعه قدم زدن نیاز داشتند: ترجیحا طالقانی با چاشنیِ پارک ملت! هنوز دلم برای خانهمان تنگ نشده بود! تنگ بود؛ چهارچوبِ اتاقم برای احساسی که با افکارم هماهنگ شده بود، اندازه نبود! با ستارهها، ماه، استخرِ پارک، با سنگفرشهای پیادهروها و... حرف داشتم. باید میماندم و چیزی را در جایی میدیدم و چیزی را امضا میکردم. باید چیزهایی را مینوشتم تا در یادِ کسی بماند. باید در جایی، در نگاه کسی خیره میشدم. باید اکسیژن را از فاصلهای نزدیک نفس میکشیدم. باید آدمهای این ساعت از شب را میدیدم و بیتفاوت از کنارشان عبور کرده و خود را به ایستگاه دیگری میرساندم. باید در بیرون از خانه میماندم و با خود تکرار میکردم که میشود؛ با من نمیشود اما با او چرا! جای این کارها بیرون بود! امشب باید اتفاقی در من میافتاد. باید چیزی تمام میشد؛ باید برای روزی دیگر که سهمیهی تنفسم از راه رسید، آماده میبودم؛ خالی میبودم...