امشب، کسی از ماه به من نگاه میکرد؟
مختصاتش، چیزی بود در حدفاصلِ هلالِ ماه و ستارهای که ( از این پایین ) در یک وجبیِ او قرار داشت. ساعت حدودِ پنج و سی دقیقهی غروب بود و گرگ و میش. افق، هنوز تحت تاثیرِ پرتوهای خورشید، تاریکروشن بود. از انواعِ رنگها در آن به چشم میخورد: ارغوانی، نارنجی، خاکستری، در نقطههایی، کمرنگ، سفید هم وجود داشت. از یک طرف هم قلممویی، میآمد و تمامیِ آنها را به یک سیاهیِ غلیظ میکشاند.
حالتِ عجیبی بود. انگار دستِ یک موجود زنده، عَلَناً چانهام را چرخانده بود به سمتِ آن منظره: ماه! من در سمتِ شاگرد، مشغولِ سرگرمیِ خود بودم و محمد، پشتِ فرمان، با هایده همخوانی میکرد: « شانههایت را برای... » عازمِ یک مقصدِ مشترک بودیم. نقطهی اشتراکِ بین من و محمد، این بود که هرکدام در دنیای خود، غرق در احساساتمان بودیم. پایِ افکار، به هیچ وجه درمیان نبود؛ معلوم بود؛ چون چند دقیقهای از این حالتِ بیصدا میگذشت و ما بدونِ اینکه این سکوت را بیتوجهی ( بیاحترامی ) به یکدیگر تعریف کنیم، هرازچندگاهی، لبخندی ملیح نیز تحویلِ هم میدادیم. از آنهایی که میگویند دو رفیقِ واقعی، کسانی هستند که چند ساعت را بدونِ رد و بدل کردنِ کلامی، با یکدیگر وقت بگذرانند و از این وقتگذرانی لذت هم ببرند! یعنی ما، دو رفیقِ واقعی بودیم؟ چه خوب!
چراغهای جلوییِ ماشینهایی که از روبرو به سمت ما میآمدند، گاهی به اجبار، این خلوت را بهم میزدند. با یک پوزخند و دیالوگِ معروفِ: « کُجااا... دااااداااش...؟؟! » راه را برای بازگشتن به همان دنیای قبلی باز میکردیم اما گاهی نیز پیش میآمد که از این وقفه برای تنفس استفاده میکردیم و با شوخیهایی دَمِدَستی، ماجراهای روزمرهیمان را وسطِ میدان میانداختیم و با آب و تاب دادن به آنها، کمی هم زمینی میشدیم! چه ایرادی داشت؟ بلاخره ما یک پایِمان بر روی زمین است و سَرمان نیز در آسمان؛ اینگونه بیشتر هم خوشمیگذرد، نیست!
...اما در این بین، من همچنان آن نگاهِ واضح را احساس میکردم! هیچ راهِ دَررویی از آن وجود نداشت. اصلا به درخواستِ من نبود که به این داستان پایان بدهم؛ این شروعی بود که از جانبِ آن بالاها کلید خورده بود و فِیصله دادن بِهش نیز بسته به خودش بود. حالا صاحبِ نگاه که بود، نه میدانستم و نه کنجکاویِ بیشتر در آن زمان، جالب بود. بلآخره هرچقدر هم که در این لذتهای شخصی، آزاد میبودیم، ما همسفر بودیم و ادب حکم میکرد تا قدری بیشتر برای یکدیگر وقت بگذاریم.
با این حال، جالب بود؛ فرار از دستِ آن نگاه، انرژیای خاص داشت: شبیه به همان نگاههایی که بین عاشق و معشوق رد و بدل میشود و یکی از طرفین، به عمد، حواسش را جایی دیگر پرت میکند تا عزیزَش بهرهی کافی را از این لذت ببرد؛ هرچند خود، دوبرابرِ آنیکی، کِیف میبرد!
اینگونه بود که گاهگاهی، زیرچشمی، لابلایِ صحبتهایم با محمد، صاحبِ نگاه را میپاییدم و حسی بهم میگفت که او از بیمحلیهای من دلخور نیست. بهرحال من نیز به عنوانِ یکی از طرفینِ این رابطهی چِشمی، حَقی بر گردن داشتم؛ او انتخاب کرده بود که خود را ( از من ) مخفی نگاه دارد؛ من هم تصمیم گرفتم تا زیاد دَم به دَمَش نگذارم و اجازه دهم اتفاق، هرجور که میخواهد سِناریو را پیش ببرد. اما باز تهِ دلم خوشحال بودم. با تمام وجود خوشحال بودم که دعوتِ محمد به این سفر را قبول کرده و در این حادثهی قشنگ، گیرافتادهام. حالم خوب بود. محمد هم همینطور؛ با موزیکِ مورد علاقهاش، میشَنگید و من نیز با متنِ ترانه، همصدا شده بودم؛ همانطور که او، حواسش به حواسِ پرتِ من بود!
تا مقصد، چند کیلومتر بیشتر فاصله نداشتیم؛ این را تابلوهای راهنما بِهِمان میگفتند و رسیدن، از اتفاقاتی بسیار زیباتر از اینی که دَرِش غرق بودیم، خبر میداد!