
امروز تصمیم گرفتم ازش تشکر کنم؛ توی این بازیای که معلوم نیست کی، کِی و از کجا دعوتمون کرده و نهایتاً مشخص نیست که قراره کجا بریم؛ خواستم ازش تشکر کنم، کسی که بیشتر از هرکسی لیاقت این کار رو از جانب من داره! میپرسی از نویسنده؟ از آدمها؟ از مادر یا پدرم؟ از کسی که گذاشت و رفت تا من نهایتا با درد° به سمت این مسیر کشیده بشم؟ نه! امروز، دیدم که باید بیام و از کسی سپاسگزاری کنم که هیچوقت توی لیست تشکرها قرار نگرفته؛ کسی که انقدر سَرتیترِ همهی بحثهای روانشناسی و خودشناسی قرار گرفته که من، اون آدمها و بحثهاشون رو یه دُکوندَستَک برای پر کردن جیبهاشون میدیدم، نه بیشتر! کسی که بیشتر از هرکسی در معرض آسیب قرار داشته؛ کسی که بیهیچ صدایی، توی متن غرق شده و در جریانِ حاشیه، آروم آروم به پاورقی کشیده شده! امروز به خودم جرأت دادم تا دست دراز کنم و جلوی دادگاهِ شهودِ خودم، قاطعانه داد بزنم که: من ازت سپاسگزارم و بعد° نگاهم رو سمت اون چرخوندم و با پنجتا انگشت، دستش رو مودبانه فشردم و از زیر خروارها بیتوجهی° بیرون کشیدم و نِشوندم روی صندلیِ اول؛ نور و صدا و بهترین گریم رو متوجهش کردم و خودم نشستم گوشهای تا سهمِ منصفانهی خودش رو از تعریف، بگیره... سکوت رو تمرین کردم؛ لبخند رو؛ کِیف کردن از دیدنش که چقدر زیباست، زیبا بوده و میتونه باشه! من با همهی وجود° چشم شدم و با نصفهی دیگهام، گوش° و توی خلوتترین جای ممکن از این سالنِ پُررفتوآمد، کلمات رو پس زدم؛ رسیدم به نقطهای که هیچ ارتباطی با کلمات نداره؛ سرآغازِ همهچیز، بالاتر از همهچیز... ساکت نشستم و جسمی که اسمِ « علی » رو براش انتخاب کردن و من° تنها° بازیگرش بودم، تماشا کردم و لذت بردم از اینهمه زیبایی...