امروز اولین روز از قرارداد مغازمون با امین بود. من یک روز عقب مونده بودم؛ سی و یکم! تا اینکه از دهان یکی از بچهها شنیدم که... قبلش توی دلم میگفتم که: « این مرداد هم عجب برکتی داشت ها! حالاحالاها قرار نیست رفع زحمت کنه! » با خوشحالی پوزخند میزدم که: بذار باشه؛ ماهِ تولد منه، بایدم... البته که پشت پرده یک مقدار ( یکم بیشتر از یک مقدار ) ترس، استرس، غرور و... از این تصمیم بزرگم، باعث و بانی این اولین عقبماندگی من از تقویم شده بود و من دلیلی برای انکارش نمیبینم. برای مثال همین امروز صبح رو نرفتم سرکار: به بهونهی دلدرد! دلم هم درد میکرد ها، نه که دروغ گفته باشم اما من که میدونستم این فتنه از کجا آب میخوره! وارد مرحلهی جدیدی از زندگی شدم و ذهن و فکرم توانایی هضم این واقعیت رو ندارن؛ درواقع سرعت سازگاریم، نسبت به آدمای دوروبرم خیلی کمتره. باقی نیازهای ارضانشدهام، هرکدوم از جایی، سر از خاک بیرون آوردن و... این سیستم منه: فرار کردن، عوض روبرو شدن ( حالا هرقدر هم کلیشهای! ) بااینحال خوشحالم که بعدازظهر هرجور بود خودم رو به مغازه رسوندم و مهمتر از همه، موندم: با خوندن، موسیقی بیکلام و کم کم سر و کلهی چندتا مشتری پیدا شد و... بعد کتاب خوندن و... به خودم اومدم دیدم دو سه ساعته که اونجام! « دوباره باید بیام مغازه. دوباره باید تا دیروقت وایستم تا مشتریهام و غریبهها ببیننم و... چارهای نیست. هنوز وامت جور نشده دیگه! تو هم که نمیخواستی اینجوری بشه... بیا دوباره به همون روال سابق کار کن، میدونم تو برنامهات چیز دیگهای بود ولی شده دیگه... بیا لااقل مشتریهات رو که از دست ندی! » « شب جمعه، همه با رفیفاشون بیرون و دور دور و... بعد تو، اینجا گوشهی مغازه جاشدی و... » موندم و آهنگهای مورد علاقهام رو دانلود کردم و... با این تمرین که وظیفهی من، چیزه دیگهایِ و باقیش وظیفهی کسی دیگهاس، جواب خودخوریهام رو دادم و به گلدونی که مادرم دیشب هدیه آورده بود، گَپی زدم و...