مقداری برای مقداد. مقداری برای فرزاد. مقداری برای ابراهیم. مقداری برای علی. مقداری برای مهدی. مقداری برای رضا. مقداری برای مادرم و ظرفهای نَشسته. مقداری برای...
امروزم اینطور گذشت؛ حاصل مقدارهایی که کنار یکدیگر چیده شدند تا دستم را بگیرند و در طول روز بچرخانند. در لحظاتی که خوشحال بودم و لحظاتی که تلاش میکردم خوشحال باشم!
عجیب بود که پا پس نمیکشیدم و یا به سورچرانی، کرکرههای تلاش را پایین نمیکشیدم. عجیب بود که اتفاقا گوش نیز شنوا بودم؛ از آنهایی که وقت گذاشتن برای دیگران را از تفریحات میدانند!
اشک، کم نمیخواستم بریزم. فحش، کم نمیخواستم بدهم و در ازای آن، به این فکر میکردم که یک غیبت، یک کمکاری، یک بدوبیراه، میتواند در رعایت تاریکی را به باز کند پس در همان تنهایی نیز، زیر لب پاسخ ندادم و در عوض، دعای غیر برای طرف مقابل را از نویسنده خواستم! این تجربههای قدیمی، با عکسالعمل جدید، عجیب سی و دو سالگی را برایم نقش زدند که خیلیهاشان نوشتنی نیستند!