یک_ اگه لازم نبود زندگی کنم، اصلا بیدار نمیشدم.
دو_ بوی زندگی میداد اما متاسفانه ماسک اجازه نمیداد این را متوجه بشوم. این را آنهایی که واکسن زده بودند برایم تعریف کردند.
سه_ از همان روزی که عسلیِ چشمانم نتوانست نگاهش دارد، تلخ شدم.
چهار_ تو سعی کن فقط نوشتههایم را بخوانی. لطفاً خودت را جای من نگذار! خیالت را راحت کنم، در ذهنیتِ من، برای بیشتر از یک نفر، جایی خالی نیست.
پنج_ ما پیر شدیم و آنها میدانستند چکار کنند تا دیرتر بمیرند.
شش_ فردای روزِ گم شدنه هندزفریم، گوشیم هم گم شد.
هفت_ گاهی تنها کاری که به عنوان یک انسان از تو برمیآید اینست که آوازی بخوانی و بروی...
هشت_ قرار بود دیروز بیایی.
امروز هم خبری اَزت نشد.
پس آن فردایِ آمدنت، کی از راه میرسد؟
نه_ نوشتههام، شباهتِ زیادی به یه نقاشی روی بخار شیشه داره؛ مثه خودم!
ده_ سطل آشغالها پر از مداد.
همه، پاککن به دست، مشغولِ کار.
کاغذها پر از جاهای خالی.
معلمِ خوبم، تکلیف ما چیست؟
یازده_ من دوستدارم ولی باید برم. اینجا جای تو نیست.
دوازده_ باد آمد و نقابَش را انداخت. دیگر نه زشت بود و نه زیبا؛ خودش بود.
سیزده_ واژهی حاشیه، خودش در حاشیه است!
چهارده_ پاکت سیگارش پر بود... خوشحال بود.
پانزده_ خواندن از نگاه، مال قصههاست. این را تجربهی بیست و نه سالهی من از زندگی، آشکارا میگوید: باید دهانت را باز کنی و فریاد بزنی!