الوعد وفا! متن رو اختصاصی برای دوستای ویرگولیم نوشتم! مخصوصاً اولین دوستی که زیرِ پستِ دیشبم کامنت گذاشت: RK
لبتون و دلتون، هردو باهم خندون???
قلبت که زیبا باشد، نگاهت را به یک نفس تبدیل میکنی و مسیرهای روبرویت، هموار هم که نباشد، راه رفتن برایت لذتبخش است. زمین، به آسمان و جهان به درونت راه پیدا میکند و تو پر میشوی از خنده. بالها، از انحنای پشتت جوانه میزنند و زمینِ زیر پاهایت خالی میشود و پرواز معنا پیدا میکند. ابرها را پس میزنی و اوج میگیری و در بینهایت گم میشوی. رنگین کمان را پشتسر میگذاری و به یکرنگی میرسی. پردهی خوشحالی، بیطرفی، در برابر چشمانت فرود میآید و تو میشوی آن تماشاگری که اولین صندلیِ این تئاترِ حال-خوبی را رزرو میکند. میروی و میآیی و درواقع نمیدانی که میروی یا میآیی و در ظاهر تعجبآور است اما تو تعجب نمیکنی زیرا در آن روزها و آن احوالات، برای تو، نه دیگر مسیر معنا دارد و نه جهت؛ تنها نکتهی مهم، طرحِ یک احساس خوب، بر در و دیوارِ هرجاییست که در آن حضور داری: کوچه، خیابان، قلب و یا حتی انعکاسِ تصویرت در آینهی نگاهِ پرسشگرِ آدمی که از روبرو به تو نزدیک میشود؛ او آرامش را جستجو میکند، چیزی که تو از آن زیاد داری!
با یک قلب زیبا، تو زیبایی، زمینه زیباست؛ همگی در یک قابِ زیبا، آویخته شده بر دیوارِ کائنات، برای تزیینِ نگاهِ آدمهایی شبیه به خودت؛ آنهایی که قرار است، کمی بعد از تو، پا در این مسیر بگذارند. آنهایی که برای ماندن در این مسیر، به تابلوهای راهنما نیاز دارند و تو، چه خوششانس هستی که این افتخار نصیبت شده است.