بعضی وقتها خیال، آنقدر غلیظ است که احساس میکنم زانوهام، الان است که خالی کنند!هوا، بسته میشود. اکسیژن ته میکشد، الان است که بالا بیاورم روی واقعیت. هرچه سعی میکنم طبیعی باشم، طبیعیتر بهنظر میرسم و این طبیعی نیست دیگر، مشخص است!انگشتانم مورمور میشوند؛ احساسی نزدیک به ارضای جنسی! با زبانم صدا درمیآورم: اینجور که نوکَش را به سقفِ دهانم نزدیک و با یک فشارِ لطیف، رها کرده و از صداش حال میکنم! کلمه نمیآید. [ میگوید: ] اینطور هم باید باشد. این میشود که دیگر در جاذبهی لحظه نیستم. گاهی در جوی آب گم میشوم و گاهی از چالهی جلوم، غافل و گاهی مدتها محو صدای صادقانهی برگها میشوم که با شاخهها سَرِ شوخی بَرشان داشته. در پلاکِ کوچهها، دقیق میشوم و دنبال عددم میگردم. [ ۸ ] به گربهها پیشدِه میدهم و از یادآوری خاطراتم در همین کوچه خیابانها، خَرکِیف میشوم و سَر ذوق میآیم و میپرسم: « مثلا اونوقت به چی فکر میکردم؟ گربهها ازم فرار میکردن؟ هوام مثل الان دِل بود؟ » پوووف... انرژیم رفت...