گیر کردن برای من یعنی...
یعنی الان که یه مشکلی برام پیشومده، نمیتونم به باقی کارهای روزمرهام برسم.
یعنی حتی اون کارهایی رو هم که میتونم بکنم رو هم نمیکنم؛ یعنی زورم نمیرسه که بکنم.
یعنی دلم نمیخواد دنبال راهحل بگردم.
یجورایی انگار نعشه بشم با اون حالبٓدی؛ دوسندارم کسی کمکم کنه.
نمیدونم...
فکر کنم ریشه توی قبلنام داره؛ اون روزایی که فرار رو به درست کردن ترجیح میدادم.
همش دنبال معجزه میگشتم. مثلا یکی از یه جایی که نمیدونم کجاس پیدا یشه و بگه بیا بریم. اینجا جای تو نیست. تو لیاقتت بیشتر از ایناس. اینا هیچی نمیفهمن. تو خیلی جلوتر از اینایی و...
ولی مگه کسی از راه میرسید؟ دهنتم آسفالت میشد، به هیچجای هیچکی نبود. لابد نبود که تصمیم گرفتم راهمو عوض کنم و مثه همهی اونایی که جلوی مشکلاتشون وایمیستن، منم جرات کنمو وایستم.
ولی راستش وایستادن خیلی سخته. اینو الان که دارم انجامش میدم میفهمم.
میدونی، برای من اینجوریه، شمارو نمیدونم؛ من گاهی حتی از فکر کردن به اینکه قراره مشکلمو حل کنم هم میترسم. به نظرم همینکه به خودت جراته فکر کردن به حله مشکلتو بدی، بیشتر از نصفه راهو رفتی.
الانم حالم خوب نیست و تنها کاری برای خوب شدنه خودم به ذهنم رسید، این بود که چهار کلمه بنویسم، شاید کلّم سبک شد و شب تونستم راحت بخوابم. تا فردا خدا کریمه ها!