من به چراغ راهنمایی اعتماد میکنم و پشت قرمزش میایستم. عجلهای نیست. دویدنیهایم را دویدهام. بسیار نفس کم آوردهام. بسیار بیراهه رفتهام... از این مترادف-کارها زیاد کردهام؛ حتی بسیاری از نکردهها را تصور کردهام و افکارم را به بازی گرفتهام.
سبز میآید. آری. بلاخره زرد هم میرود و از برابرِ قرمزی که آنطرفش سبز است، از خطهای عابر پیاده، از ماشینها، عبور میکنم.
من به چراغ راهنمایی اعتماد میکنم و نگاهم را به ماشینهایی که با سرعت از دورتر میآیند میدوزم. ذرهای هم ترس به وجودم راه نمیدهم. سرم را پایین میاندازم و انتهای خطوط را از نظر میگذرانم.
قدمهایم به نگاهم و نگاهم به قلبم اعتماد میکنند و همگی دستهجمعی به افکارم لبخند میزنند.
چه روزهایی که از اعتمادم سوءاستفاده نشد. چه روزهایی که از آفتاب و زمین و زمان متنفر نبودم. اینکه این دست اتفاقات طبیعی به شمار بیایند را باور دارم اما اینکه چه کسی این باورهای سرد را به من تحمیل کرد؛ این که او غریبه نبود؛ اینها وجودم را از درون خالی میکنند. اینکه او بخشی از وجود خودم بود؛ افکارم بود؛ اینها آزارم میدهند.
تَرجیحم به آهستگیست تا میانبر و عجله. پس افکارم را نه اینکه نادیده بگیرم؛ نه اینکه اَزش رنجش بگیرم و به کنجی پرتابش کنم؛ نه. دستش را میگیرم و با احساسم آشنایش میکنم. یک همبازیِ تازه که دودَرهبازی را بلد نیست؛ هرآنچه هست، عشق است و اعتماد. ندیدهام کسی را که از اعتماد به او پشیمان شده باشد؛ هرچند کم دیدهام!
آخرین گامهایم را به آخرین خطوطِ عابر پیاده نزدیک میکنم. در این بین از لابلای ماشینها میگذرم. سرم را بالا میگیرم و واردِ قسمت دیگر پیادهرو میشوم.
آری. من بلاخره میرسم؛ هرچند قدری دیرتر؛ آرامتر!