ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

اشکالی نداره... درست میشه!


ببخشید اینجوری میگم. باز میخوام تلخ حرف بزنم. دلم باز مرگ میخواد. اینبار احتمالا سوزِش بیشتر از ناله‌های نوبت‌های پیشم باشه و اون اینجوریه که تو حال-خوبیهام اَزش مرگ میخوام. میدونی، انقد تلخی چشیدم، انقد حالم بد بوده، انقد خواستم بعد از یه فشارِ سختِ روحی، بلند بشم و تصمیمم نصفه و نیمه رها شده، انقد با خنده تحقیر شدم و انقد تو خلوتم بدونِ اشک تو خودم باریدم، انقد نرسیدم، ترسیدم... که تا با یه حالِ خوب، هرچند موقتی و مصنوعی برخورد کردم، از ترسِ اینکه مبادا چند دقیقه‌ی بعد، دوباره حال،-بدی خفتم کنه، با تمامِ وجود از کسی که می‌تونه به مرگ دستور بده، میخوام تا صداش کنه و...
این احساسِ خوبی نیست که از هر مسیری بری، به مرگ ختم بشه. این احساسِ خوبی نیست که تو جوونی تنها دغدغه‌ات زندگی نکردن باشه. این احساس اصلا خوب نیست که بیشتر از نصفِ دلایلی که باعث و بانیِ این احساساتن، تقصیر خودت نباشه.
این ژست، هیچ ژستِ خوبی نیست. اینکه با بیست و نه سال سن، دستت رو بکنی تو جیبات، هندزفری موزیکایی رو پخش کنه که تماما غمگینن و سرت رو بندازی پایین و جز پشت خطوط عابر پیاده، جایی سرت رو بالا نیاری و رفیقات به جای آدما، سنگفرش‌های پیاده‌رو باشن و درختای پارک و ماه و ستاره و شب... این ژستِ مناسبِ عکس‌های بچه مایه داراست، با یه کپشنِ انگیزشی و کلی لایک و کامنت. فقط تو عکسا قشنگه وگرنه تو واقعیت، مرد میخواد تا حداقل یه ماه تحملش کنی...
پنجمین روز از پاییز و یه ناهِ نصفه و نیمه و پارکِ خلوت و موزیکِ غمگینی که از رفتن حرف میزنه و خودم با میل خودم انتخابش کردم و سرمایِ هوایی که کم کم داره مانعِ نوشتنم میشه. میخوام برم خونه.

دلنوشتهنویسندگییادداشت روزانهروزمرگیادبیات
۵
۲۶
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید