یک روز از این و یک روز از آن‌یکی خواهش کن که ضبطش را قرضی بدهد تا صدای موسیقی در مغازه به‌راه باشد! هربار که حمید، این را به یکی از مشتریان ( که اکثرا از رفقای صمیمی‌اش بودند ) می‌گفت، می‌خواستم سرش فریاد بزنم که: « حمید!!!! نگو دیگر! تا کی از این آن خواهش و تمنا بکنی؟ چرا خودت را زیرِ دِینِ یکی دیگر قرار می‌دهی؟ اصلا گیریم گرفتی و او هم با دل و جان داد، همیشگی که نیست؛ بلاخره که می‌خواهد آن را ازت پس بگیرد، آنجا می‌خواهی چه کنی! جان من، علی را کفن کردی به این کارَت ادامه نده! »
هربار که این را به کسی می‌گفت، با مِن و مِنِ طرف مقابل روبرو می‌شد و یک جوابِ مثبتِ سرسری ازش می‌گرفت؛ طوری که هردویشان، حتی مگس‌های بیکارِ در هوا هم این را متوجه می‌شدند که جواب اصلی‌اش منفی است و رویَش نمی‌شود که این را مستقیم بگوید و باز همین آزمایش را با شخص دیگری امتحان می‌کرد. خب ( مشتری ) حق هم دارد. این روزها برادر برای برادر کاری را بی‌منت انجام نمی‌دهد... از طرفی به حمید هم حق می‌دادم. بیچاره دستش خالی بود و توانِ خرید یک ضبط را نداشت. زیرا اولِ کاسبی‌اش است، طبیعی است! خجالت هم می‌کشید که از خانواده‌اش پول قرض کند؛ به اندازه‌ی کافی از آنها برای خرج دکور و اجاره و اینجور خرج‌ها پول گرفته بود و این‌یکی را خودش باید از عهده‌اش برمی‌آمد.
چه می‌شد کرد که ضبط در آرایشگاه، از ماشین اصلاح هم واجب‌تر است! آرایشگاه که نمی‌شود ساکت باشد! حتما باید یک صدایی در آن پخش شود؛ حتی اگر چِرت و پِرت باشد! خودم شخصا اگر وارد آرایشگاهی شوم و سوت و کور باشد، حتی اگر کار آرایشگر خوب باشد و بهترین دکور را هم استفاده کرده باشد، احساس راحتی نمی‌کنم و بعید است برای بار دوم به آنجا سر بزنم! حال شاید من زیادی دارم اغراق می‌کنم چون علاقه‌ی زیادی به موسیقی دارم ولی تا جایی که از دیگر همکاران و مشتریان شنیده‌ام، آنها نیز نظر مرا تایید می‌کنند. آدم می‌آید آرایشگاه که حس و حالش عوض شود دیگر! همه‌اش که به اصلاح نیست، باید از فضا هم لذت ببرد. ترانه‌ای که او را یاد نوستالژی‌هایش بیندازد. بخندد یا دلش غم بگیرد و به واسطه‌ی آن، سر صحبت را با آرایشگرش باز کند! اصلا همه‌اش هم مشتری نیست! خودِ آرایشگر هم هست! یک ترانه، می‌تواند به او انرژی بدهد که با دل و جانِ بیشتری کار کند! خستگی را از تنش بیرون می‌کشد. مگر یکی، دو ساعت است؟ قرار است ساعت‌ها در آنجا مشغول به کار باشد!
تازه مغازه را راه انداخته و کم و کاست‌های زیادی دارد اما این‌یکی بیشتر از باقی به چشم می‌آید. برای همان، مَنی که شدیدا روی این موضوع حساسم، طاقت نیاوردم و هرروز با گوشی‌ام این ضعف را پوشش می‌دهم. آن را در پستوی مغازه، زیر راه‌پله‌ای که به طبقه‌ی دوم ( لابی ) وصل می‌شود، می‌گذارم تا صدا به اصطلاح اِکو پیدا کند و حدالامکان صداهای اضافه‌ی دیگر را پوشش بدهد. هرروز که آن را روشن می‌کنم، دعا می‌کنم که بالاخره معجزه‌ای شود، آسمان سوراخ شود و پولی برسد و ضبط بگیریم. باندهای گوشی‌ام پاره شدند آنقدر با صدای بلند کار کردند! جدای از آن، صدای گوشی، گوش‌خراش است و بعد از چند دقیقه، غیرقابل تحمل است.
یادم است یکروز که وارد لیست موسیقی شدم تا ترانه‌ای انتخاب کنم، صدای بلندِ ترانه‌ای از بیرون آمد. ابتدا گمان کردم صدای ضبط همکارمان ( که مغازه‌اش چند متر پایین‌تر از ماست ) است که می‌آید. همیشه برای اینکه حرص ما را دربیاورد این کار را می‌کند و می‌آید با نیش و کنایه‌هایش اذیتمان می‌کند ولی این‌بار صدا از آنجا نبود. وقتی خود را به جلوی در مغازه رساندم، متوجه این داستان شدم. وقتی این را با حمید و مشتری ( که از قضا از دوستان حمید هم بود ) درمیان گذاشتم، او نیز این را تایید کرد و گفت که بنده‌ی خدایی هست که دوره‌گرد است و با این کار، خرج زندگی‌اش را درمی‌آورد. چه خوشحال شدم! من معمولا از گداها و اینهایی که جلوی مردم دست دراز می‌کنند خوشم نمی‌آید ولی این‌یکی داستانش فرق می‌کند. او با این کارش دارد حس و حال خوبی را به عابران پیاده و کَسَبه منتقل می‌کند: شبیه به یک کنسرتِ خیابانی! پس حقش هم هست که پول بگیرد! طوری که مشتری می‌گفت، آن بنده‌ی خدا، نزدیک مغازه‌ی او بساط می‌کند. مغازه‌ی او هم حول و حوش پانصد، ششصد متر بالاتر از مغازه‌ی ماست. بااین‌حال صدا آنقدر واضح می‌آمد که انگار جلوی درِ مغازه‌ی ما باشد! در دلم می‌گفتم خوشابحال کسبه‌ی آن اطراف! هرروز در معرض تنوعی از شادترین موسیقی‌ها قرار دارند! این فکر را اینگونه به اهالی داخل مغازه گفتم: « خدارشکر دیگه نیازی به ضبط نداریم! دمت گرم داداش! حلالت! حمید گوش کن چه ترانه‌هایی هم گذاشته؟ آدم کِیف می‌کنه! اینطور نیست؟! » و بعد شروع به هم‌خوانی با او می‌کردم!
از آن به بعد، هربار که بیکار می‌شدم، خود را به جلوی مغازه می‌رساندم و چشمانم را می‌بستم و دل به موسیقی می‌دادم! در این حین هم، تصویری از او برای خود می‌ساختم: مثلا اینکه او حتما آدمی اهل دل است! یکی مانند خودم، عاشق ترانه! یک نفر فارغ دنیا که دلش می‌خواهد اگر هم قرار است پولی درآورد، یک حالی به گوش‌های مردم بدهد! از آن به بعد بود که هربار صدای ترانه‌های او را می‌شنیدم، برای دوستی که ندیده و نمی‌شناختمش، دعای خیر می‌کردم! ولی اینطور هم نمی‌ماند! یکروز دل را به دریا می‌زنم و می‌روم تا از نزدیک با او ملاقاتی داشته باشم و از برکاتِ وجودش استفاده کنم! این روزها از اینطور آدم‌ها کم پیدا می‌شود!
