میخواست برود ولی نمیتوانست. چیزی همچنان او را سرجایش نگه داشته بود. « خیلی چیزها راجعبه من و گریسی هست که تو ازشون بیخبری. تا ابد هم بیخبر میمونی. مگر اینکه خودم بهت بگم. بگم؟ مدتهای طولانی به چشمان هم خیره میموندیم. رمانتیک بود. یا رمانتیکِ کاذب بود؟ بهانه بود برای حرف نزدن؟ مثل وقتهایی که آدم یکی رو میبوسه چون از حرف زدن آسونتره؟ تظاهر هم میکنی که انگیزهات شوروعشقه؟ ولی درواقع اضطرابیه که نقابِ شوروعشق به چهره زد؟ »
یادم افتاد که زمان زنده بودن همیشه دوست داشتم در خواب بمیرم. الان از این آرزویم سرم میکنم. چقدر مسخره بود که دوست داشتم بمیرم بیآنکه متوجه مرگ بشوم، دقیقا همانطور که همهی عمرم زندگی کرده بودم بیاینکه متوجه زندگی بشوم.