از یکروز، یک ساعت و چهل و پنج دقیقه کمتر، میشوم سی و سه سال و یادم میآید آن روزی را که تازه در سراشیبیِ سی، سر خورده بودم و در همین ویرگول نوشتمش.
خوشحالم برای خودم. و این را از سر شب، برای اقلا ده نفر تعریف کردهام. نه برای زندگی، نه. به گمانم چیزی بیشتر از آن که توی چنین شرایطی که آهو به بچهاش شیر نمیدهد، من حالم آنقدرها بد نیست.
الان که مینویسم، موسیقی بیکلام دارد در گوشم مینوازد که نام آلبومش هست « in my life » و دو جفت جوراب از برادرزادهام کادو گرفتهام و کیکِ دستپخت مادرم را با برادرهایم همراه با کوکاکولا، نوشجان کردهایم.
چیزی امشب سرجایش هست یا لااقل دوست دارد باشد. گمانم خبر خوبی میتواند باشد.