
از یه جایی به بعد ، دیگه میفهمیدم همش خیاله؛ درواقع میدیدم یعنی زورش رو داشتم که ببینم یا دلم میخواست که ببینم یا هرچی...
از یه جایی به بعد ، انگشتام دیگه اون جونِ سابق رو برای ولگردی روی کیبورد گوشی، توی سرماهای آذر به بعد رو نداشت ولی بااینحال ، تصویرم از گرما، بخاری نبود؛ چمباتمه زدن جلوی آتیش و زل زدن به شعله و دستدرازی به رنگهای نارنجی و آبی و هرازگاهی، چیزی رو از دایرهالمعارف ابدیت، بیرون کشیدن و ثبتشون بود. چراکه اون واژهها توی چهار دیواری اتاقم جا نمیشدن.
از یه جایی به بعد دیگه قبول کردم که تنها بودنم بیخود نبوده و حسادتم به بقیه، بااینکه ممکن بود غیرموجه نباشه اما فایدهای هم نداشته. پس آروم گرفتم و شروع کردم به ساختن خاطرههای یکنفره؛ هرچند ظاهراً شبیه به پارانویا ادامه دادن زندگی بود اما باز میرزید به تیکه پاره کردن روحم، تنها برای چند قطره منی چون از یه جایی به بعد ایمان داشتم که کسی حواسش به من هست.
از یه جایی به بعد، دچار چیزی شبیه به محافظه کاری شدم. این رو نه مثل پریدن توی حوضچه آب سرد بعد از سونا، که به مرور احساس کردم: نه زیاد میخندیدم و نه با هرکسی میجوشیدم و نه تن به تفریحهایی با هرکسی، با هر تِمی میشدم. راحتتر با سکوت کنار میومدم و زیر سایهای امنش، نوشتن رو انتخاب کردم. از یه جایی به بعد ، گاه گاهی ، پرده ای کنار میرفت و تصویری از نور خوشرنگ و بویی میدیدم که کنارش احساس آرامش میکردم؛ از آنهایی بود که راحت پرهای خیالم رو قیچی میکرد و بعد با یه لیوان چایی دارچین و هِل توی دستاش ، ازم استقبال میکرد و با عزت نفسی که در حضور اون، نمیترسیدم بهش فکر کنم، دست تو دست واقعیت، باهاشون میرقصیدم؛ بی هیچ سالن رقصِ ازقبل انتخابشدهای ، گاهی روی خطهای عابر پیاده ، گاهی توی پارک و گاهی توی خواب؛ بله، اون به خوابهای من هم نشت کرده بود. اوایل نه ولی به مرور، با عمیق شدن رابطمون، موفق شدم بشناسمش: خودم بود، محرکِ این جسم که اسمش علیِ! خطهای ممتدِ نگرانیم از هم دورتر شدن. ناراحتیها کمرنگتر و قابل حَلتر شدن و یه جورایی قابل تحملتر، چه برای خودم و چه اطرافیانم. زود بله نمیگفتم و تمایلی هم به الکی مخالفت کردن نداشتم. نه عجلهای، نه با حرص، راهبازکردن از لابلای آدمهای پرمشغله و نه وقت تلف کردنی. تشکر، برام آسونتر از گلایه شده بود و تمایلم به تایید، یک مقدار کمتر و موسیقیهای معمولا با اکثر ذائقهها جور بود؛ چراکه روحِ بازیگوشم، تن به سبکی خاص از موسیقی نمیداد و مدام دنبال چِشیدن نتهای جدید بود، با اینکه هنوز هم تغییر، سختترین کاری بود که یه نفر میتونست ازم بخواد و اون، در گوشم زمزمه میکرد که فقط برای همین موقعیت، زورت رو بزن، باقیش... از یه جایی به بعد، تونستم درک کردن گونههای مختلف از خودم که توی قالبهای دیگه، خِشت خورده بودن رو تمرین کنم. اینکه احترام به هر آدمی که برام وقت گذاشته رو از لازمههای کارهای امروزم بدونم را از یه جایی به بعد دیگه لازم نبود کسی مجبورم کنه تن به کاری، چیزی بدم. قبل از انجامش، فکر میکردم، همراه با مشورتی که دوروبریام یادم دادن...
یادم تو را فراموش زندگی... چونکه از یه جایی به بعد دست به فراموشیهایی لازم زدن و از طرفی با لبخند و سکوت ، تصمیم گرفتن، شد اصلی که پابندی بهش، یعنی بزرگشدنِ درونم!
پ
ینوشت: لطفاً به غلط املایی ها و... خرده نگیرین که خستگی بهم اجازهی ویرایش رو نداد.✌️🍁