
کارِ خدا رو ببین، اومدم دراز بکشم که یه چند دقیقهای چشمام رو ببندم که مثلا ریلکس کنم تا بتونم بعدش به باقی کارهام برسم ولی خوابم برد! اصلا هم متوجه نشدم. چشمام رو که باز کردم، دیدم، به جای یه بالشت، دوتا زیر سرمِ! پتو روم نیست! گوشی هم داره لیستِ پوشهی شجریان رو برای خودش پخش میکنه!
باور بکنی یا نکنی، خوشحال شدم! از آرزوهام این بود که انقد خسته باشم که تا چشمام رو روی هم میذارم، خوابم ببره! فقط از یه کارِ نکرده که خلاف برنامههای شخصیمِ بود، یِکَم اَبرو بالا انداختم: متنِ روزانم رو نَنوشته بودم! ولی زیاد به خودم سخت نگرفتم. میدونستم که لابلای شلوغیهای روزانم، بلاخره براش زمان خالی پیدا میشه؛ اینروزا اولویت با چیزه دیگهایِ؛ یه خصوصیت مشترک بین همهی آدمها ( یعنی کار کردن ) و این ( نوشتن ) خاصِ منه و کارِ دلمِ و دل هم هیچوقت کارش لَنگ نمیمونه! دروغ چرا، فقط یخورده دلم برای بچههای ویرگول تنگ شد! چشمای منتظرشون رو میدیدم که صفحهی شخصیِ من رو چِک میکنن و برخلاف همیشه، با پستِ تازهای روبرو نمیشن! دلم برای خوندن کامنتهاشون تنگ شد!
بااینحال تکونی به خودم دادم و شبیه به یه برنامهی از قبل تمرین شده، با خوشحالی سراغ کُمدم رفتم و پلاستیک بیسکوییت رو بیرون کشیدم و توی تاریک و روشنی که مال نور تیر چراغ برقِ بیرون از اتاقم ( توی کوچه ) بود، گِرِهش رو باز کردم و بعد از اون، دست کردم طبقهی پایین میز کامپیوتر ( که یکی از مخفیگاههای منه ) و قوطی نیمهخالیِ نوشابهی خانوادهی کوکاکولا رو برداشتم و شروع کردم به نوشجان کردن یه میانوعدهی بسیار بسیار خواستنی! انگار که یکی از فانتزیهام عملی شده باشه! ساعت نزدیک به دو صبح بود.
دوباره برگشتم به رختخوابم. یکی از بالشتها رو کم کردم. تایِ پتو رو باز کردم و کشیدم روم. موزیکپلیر رو قطع کردم و چشمام رو بستم.