ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

از تمرین‌های تُ رَنج

در نیمه شب ماه کامل بود پروانه با بال های رنگی دنبال جایی می‌گشت که یکم استراحت کنه،اومد روی شونم نشست و گفت اجازه هست امشب روی شونت اتراق کنم......

اینم تمرین خوشحال میشم ادامش بدین😁🤗

ایده از امیرعلی خانِ پرانرژی ما تُ رَنجی ها✌️


تشخیص رنگ بال‌های پروانه در شب، یک بهانه برای فکر نکردن به چیزی بود که فکرم را تا چند لحظه پیش به خود مشغول کرده بود.‌

من که ازش نخواستم بره، خودش خواست برام بستنی قیفی بخره، اونم توی هوای به اون سردی. »

یک خطِ اوریب، از مرکز به انتهای بال و برگشت، به صورت صاف، و رسیدن به ابتدای خط. عجب ظرافتی!

حتی نذاشت خودم پولش رو حساب کنم. درسته پول دوتا بستنی انقدری نیست ولی خب... به هرحال من که می‌دونستم اوضاع مالی‌اش خوب نیست. دستی که از شیشه‌ی ماشین به سمتش دراز شده بود و اسکناسی که توی هوا می‌رقصید. تاکسی با چه سرعتی از کنارم رد و مجبور شدم دستم رو با ترس بکشم داخل و پول هم با تاکسی، گم شد. »

نسیمی وزید و زیر، بال‌های پروانه را به آغوش کشید و اندازه‌ی چند ثانیه، چند سانتیمتر در هوا بازی داد و دوباره با اختلافِ یک انگشت، سرجایش نشست. پروانه‌ای بود با ابعادی تقریبا کف دست بچه‌ای پنج شش ساله؛ هم‌سن‌وسال بچه‌ی امین...

تشنه ام شده، یک لیوان چایی، خیره شدن به ماه، مُسکن خوبی برای ادامه‌ی این شبی که تازه به نیمه رسیده، بود. حیف چایی به زحمت تا نیمه‌ی استکان رسید. زورم نرسید لب و‌ لوچه آویزان کنم، وقتی که تصویرِ سقوط بستنی‌ها، به شهابی می‌ماند که به آسفالت خورد و دنیایم را متلاشی کرد.

گفتم خدایا کی با دندونِ خراب، بستنی قیفی می‌خوره که تو، میخوای من رو بهش مهمون کنی، اونم نه یکی، برای بار سوم! مچ دستم می‌سوخت. انگشتِ انگشتری‌ام، حین کشیدن به داخل، به شیشه گرفت و نزدیک بود انگشتر با جاش، کَنده بشه. حین فوت کردنش، یک چشمم به سمت چپم، جایی که امین داشت با مَمَّدبستنی، راجب موضوعی حرف میزد. اونم چنان با هیجان و بازیِ دست‌هاش توی هوا. بهش گفته بودم درمورد این قضیه با کسی حرف نزنه. امیدوار بودم راجع به چیز دیگری صحبت حرف بزنه... انگشتم رو تُف‌مالی کردم و به زور، انگشتر رو ازش بیرون کشیدم. چون میدونستم اگه بیشتر طول بکشه، وَرم می‌کنه و داستان‌دار میشه! »

پروانه، آروم بال زدن و بدون پرواز کردن، چرخید و رو کرد سمت من و آرام گرفت. انگار که داشت رسماً ازم اجازه می‌گرفت که آن شب پیش من اُتراق کند. در این زاویه، رنگ بال‌هایش به آبی می‌خورد: آبیِ فیروزه‌ای!

نویسندگی خلاقداستاننویسندگی
۹
۱
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید