وقتی دارم مینویسم، احساس میکنم که تنها نیستم. تمامیِ آدمهایی که نوشتههام رو براشون خوندم احساس میکنم. صداهایی که بهم میگن چکار کنم و چکار نکنم. چیزی که مینویسم، مال من نیست؛ نوشتهایِ که از فیلترِ نظرات اونها رد شده. یه ایدهآل که غلطی توش وجود نداره. اونجاست که به درونم میگم لطفاً تو خاموش شو و بذار ببینم بقیه چی میگن.
این حالت بعضی وقتها اتفاق میفته؛ درست هونجایی که احساس میکنم باید یه قدم در زمینهی پیشرفت بردارم. اونجا من ترس از قضاوت شدن رو با پیشرفت اشتباه میگیرم چون توانایی روبرویی با اشتباهات و تغییرشون رو ندارم و سراغ آسونترین راه رو میگیرم؛ یعنی کپیبرداری از ایدههای سوختهی دیگران. من باید شنونده بودن رو تمرین کنم؛ اینکه نظرات بقیه، صرفا فقط یه نظرِ و تشخیص درست و غلطش، با نوشتنِ بیشتر، مطالعهی بیشتر و تکرار این کارِ. اجازهی جاری بودن رو به ذهنم بدم و « پوستهای اضافهی پیاز رو بِکَنم تا به مغزش برسم. »