
نیمهی گمشدهی هم نبودیم اما جاذبهای قدرتمند بینمون حکمفرما بود که برای هرکدوم، تعبیر جداگانهای داشت؛ اون به یه گوش شنوا احتیاج داشت و من به حضور فیزیکیِ یه آدم، تا تنهاییهام رو باهاش پر کنم. با هم کنار میومدیم. اون پله به پله از گذشتهی مُبهمش تعریف میکرد و من با حضورش از باقیِ آدمها فاصله میگرفتم. اون از این اِقرار سرخوش میشد اما من...
اوایل رابطه، حس میکردم که من واقعا به جنس مخالف کِشش ندارم؛ نه تنها به اون، که به هیچ یک از همجنسهاش احساسی نداشتم. همین بهم قوت قلب میداد که میتونم بدون هیچگونه وابستگی، خلااَم رو باهاش پر کنم و در کنارش به باقی زندگیم برسم. غافل از این بودم که تا بوده بشر به همصحبت، به یه همدم برای خلوتهای سوت و کورِش احتیاج داره. یکی که همیشه باهاش باشه. یکی که تمام نیازهاش رو با اون برطرف کنه؛ تمام نیازهاش! خودم رو به نادیده گرفتن این نیاز، عادت دادم. برخلاف من، اون هرروز پُرتر از روز قبل میشدم؛ شاید ظرفیت شنیدن حرفهاش رو نداشتم؛ شایدم دوباره سراغ نقاب بیخیالیِ زندگیِ سابقام رفته بودم. گاهی با خودم میگفتم نکنه ما اشتباهاً در مسیر هم قرار گرفتیم. نکنه اون داره ازم سواستفاده میکنه؛ از این ظرفیت صبرِ بینهایت من. اینجا بود که دوباره توی یک دوراهی گیرافتادم؛ با این تفاوت که این دفعه باورهای متفاوتی بهم متحمل شده بود؛ باورهایی که من به واسطهی اونها، نخندیدنهای گذشتهام رو به گورستان فراموشی سپرده بودم. این مسیر، مسیری بود که من به عنوان یه برگ برنده ازش استفاده میکردم. شبیه یه مُسکن، برای خواب شب. چیزی که من دَرش تازهوارد بودم و چشمام هنوز به اون (خواب) عادت نکرده بود.
باید چیکار میکردم. نه راه پس داشتم نه راه پیش. انتخابی بود که خودم کرده بودم. هیچکس رو برای مشورت یا درد دل، در کنارم نداشتم. رضا که... نبود، دیدنِ آرامش سودا هم که اذیتم میکرد. باید به چه چیزی متوصل میشدم. گویا این سیکلِ آشفتگی، بعد از طی کردنِ یه مسیر کوتاه و تن دادن به آرمشی موقت، باید دوباره سراغم رو میگرفت و من هیچ راه گریزی نداشتم به جز استفاده کردن از ابزاری که دَمدستم بود تا بلکه ذرهای جون بگیرم و سرپا وایستم.
ابزار... ابزار... ابزار... کاش هیچوقت فکر استفاده از اون ابزار به ذهنم خطور نمیکرد. کاش در اون لحظه کسی بود تا من رو قانع کنه که این راه، اون چیزی نبود که من برای تسکین دردم باید اَزش استفاده کنم. بله! من تنها بودم. و این جمله مدام توی ذهنم در گردش بود و هیچ روزنهی امیدی رو برام باز نگذاشته بود. من تنها بودم و باید خودم دست به کار میشدم.
هرروز مخاطب صحبتهای سودا بودم. خونه و کاشونهی خودم رو رها کردم و یجورایی تبدیل شدم به همخونهی اون. هرروز به اندازهای که توانش رو داشت، دستِ گذشتهاش رو برام رو میکرد؛ بدون ترس، بدون خجالت. گذشتهی اون، تلفیقی بود از قبل از آشنایی با دکتر و مسیری که بعد ازون طی کرده و به اونجا رسیده بود. هربار که مشروب میخورد، انگار که مجموع نیروهای کائنات، دست به دستِ هم میدادن و اون رو پایِ میز محاکمه مینشوندن. اونجا بود که مقایسه شروع شد. قیاسِ نیرویی که به من شجاعت ایستادگی در برابر تلخیهای زندگی سابقم رو میداد با نیرویی که حال اون رو خوب کرده بود. نیروی من رو به تحلیل بود، درصورتی که اون هرروز بیشتر از قبل با منبع انرژیش ارتباط برقرار میکرد. در کنار همهی این جریانات، این سوال شدیدا ذهنم رو به خودش درگیر کرده بود و اون این بود که چرا من باید توسط همون نیروی آرامبخش شخصیم، در این مسیر قرار بگیرم. اینجا بود که از منطق کاری برنمیومد. گُنگترین دوراهیِ زندگیم که هیچ تواناییِ خواندنِ تابلوهای راهنماش رو نداشتم.
توی یکی از اِقرارهاش، از این ماجرا پردهبرداری کرد:《به واسطهی محبتهای دکتر، زندگیم رنگ و بوی تازهای به خودش گرفته بود. همهی محدودیتهایی که بَخشیش مربوط به تربیت خانوادگیم بود و اکثرا از ضعف در بلوغ فکریم ناشی میشد رو کنار گذاشتم. از ظاهرم شروع کردم. یه تغییر اساسی توی مدل لباس پوشیدنم ایجاد کردم. در نحوهی برخورد با جنس مخالف، تجدید نظر کردم. تمرین کردم تا مثه باقیِ همجنسهای خودم، باهاشون در ارتباط باشم. گمون میکردم این، همون مسیریِ که یه عمر، ذهن و قلبم، مشترکاً در آرزوی رسیدن به اون بودن؛ یه احساس آزادی و خوشحالیِ تازه! لحظههام رنگ و بوی دیگهای به خودشون گرفته بودن. افکارم آزادانه به هرجایی که دلشون میخواست به پرواز درمیومدن اما این آغازی از یه ماجرای تلخ بود.》
《من در حال پوستاندازی بودم و هرروز که میگذشت، با ظاهر قبلیم غریبه میشدم و بیشتر به حال حاضرم خو میگرفتم. رابطهام با مردها، دنبالهای بود از تجربههایی که جرقهاش با دکتر خورده بود. به عنوان یه آدم که هیچگونه پشتوانهای نداشت، یه آدم تنها که از بدِ روزگار، زن هم بود؛ بعد از حادثهی مهمونی و صحبتهایی که با دکتر داشتم، توی تنهاییم، اکثر اوقاتم رو به فکر کردن به اون میگذروندم. نه در اون زمان و نه هیچوقته دیگه، نمیتونم از صبوری و مِتانتی که اون آقا در اون لحظه به خرج داد، چشمپوشی کنم. به هر نیتی که بود، مهم این بود که تاثیرش روی من مفید بود. من به اون گوش شنوا، در اون زمانِ بحرانی احتیاج داشتم.》
《رابطهام با دکتر به مرور بیشتر و بیشتر شد. از قرارهای رسمی، به بهانهی کمک گرفتن در مورد شغل آیندم شروع شد. اما از اونجایی که هوسِ این دنیای جدید، بدجور زیر زبونم مزه کرده بود، به صورت تصاعدی پیشرفت کرد. من آرامش رو در بیرون از خورم جستجو میکردم. برای پر کردنِ خلا درونیم، به رابطه با آدمها و کلا با هرچیزی که لذتش موقتی بود دست میزدم ولی پر نمیشدم؛ این رو متوجه شده بودم. حفرهای درونم دهان باز کرده بود که با هیچ ابزاری موفق یه سرپوش گذاشتن بر روش نبودم. محل قرارهامون، کم کم از مکانهای عمومی به محیطهای خصوصیتر تغییر کرد؛ شرکتِ دکتر، ماشین و... درنهایت رسید به خونهاش. اون همیشه خوب بود؛ همیشه. انگار هرروز برای تقویت کردنِ این صِفتش تمرین داشت. همیشه با لبخند باهام برخورد میکرد. همیشه، آشفتگیهام رو با آرامش جواب میداد. همیشه سعی میکرد تا تمایلم به اِنزوا رو با تفریح و خوشگذرونی برطرف کنه. بلد بود؛ خوب بلد بود. از یه جایی به بعد، دیگه دست خودم نبود؛ انگار یه قسمت از درونم، مهمترینش، یعنی قلبم به اون پیوند خورده بود. آه ه ه...》
《داخل کتابهای انگیزشی به تکرار از روشهای رسیدن به آرامشِ درون، مطلب خونده بودم. ولی هیچوقت، تقریبا هیچوقت به تمرینهای اشاره شده در اونها باور نداشتم. من به استفاده از هرچیزی بیرون از خودم، برای تسکینِ مشکلم، اعتیاد پیدا کرده بودم. گذشتهام هم که مدام در حال نُطق برداری از احساسات خوبی که قراره یه روز به دادم برسن، پاسخگوی من نبودن پس کاری از دستم برنمیومد تا به تنها ابزارم چنگ بزنم و هرکاری کنم تا از دستش ندم؛ هرکاری. به خودم اومدم و تنِ لختم رو در آعوش دکتر پیدا کردم. یه کاابدِ کاملا ضعیف که دیگه هیچ قدرتی برای بلند شدن از جاش و سلام کردم به هرچیزی که بیرون از این حصار بود، رو نداشت. به توصیههای الگوم که تبدیل به تنها نیروی برترم بود، گوش دادم و از ابزاری که اون برای انرژی گرفتن ازش استفاده میکرد، استفاده کردم؛ الکل. الکل، شد پلی که من رو به دنیای ندیدنها هدایتم میکرد.》
《سیر نشدم. انگار بعد از دکتر هم گزینههای دیگهای برای آروم کردن خودم میدیدم. من وصل شده بودم به بینهایت نیازی که قرار نبود ارضا بشه و محکوم بودم به ادامه دادن این مسیر تا روزی که دیگه جسمم به اکسیژن احتیاج نداشته باشه. اون (نیاز) به اربابی تبدیل شده بود که بَردهاش یعنی من رو به دنبال میکشوند با طنابی نامرئی با عنوان الکل. شکستم، خورد شدم، اما خوب نشدم. تنها شده بودم؛ شدیدا تنها. گویا که این انتخاب جوابگوی کمالِ من نبود؛ گذشتهام هم که با ضعفش من رو به این انتخاب وادار کرده بود؛ پس حالا بتید چیکار میکردم! عملا هیچکاری ازم برنمیومد جز این چرخهی تکرار؛ تختخواب دکتر، بطریِ الکل، فراموشی و باز تکرار و باز تکرار و باز تک... مگه یه آدم چقد ظرفیت داره؛ بلاخره یه روزی از هم میپاشه.جرات خودکشی رو نداشتم. از توان پشت کردن به این مسیر رو هم عاجز بودم این شد که دلِ دکتر به حالم سوخت و سعی کرد به سوگلیش (یعنی من) کمک کنه، استخدام کردنِ من به عنوان مدیر اجراییِ یه شرکتِ دارویی، حقوقِ چند رقمی، ماشین آخرین مدل، خونه توی بالا شهر و درنهایت کنار گذاشتن من و چسبیدن به دیگر آدمهای شبیه به من؛ تازهواردهایی که هنوز به درصدِ از هم پاشیدنِ من نرسیده بودن. راستش گلایهای هم نبودها! توی این دنیا، هیچکس مسعول خوشبخت کردنِ اونیکی نیست. این من بودم که این سراب رو با بهشتِ گمشدهام اشتباهی گرفته بودم. اتفاقا باید ازش متشکر هم میبودم. چرا که اگه اون نبود، معلوم نبود الان کجا بودم؛ که آیا اونجا از این نقطهای که من در حال حاضر دَرش هستم بهتر بود یا نه. 》
《واژههایِ منزوی و گوشهگیری، دوباره سراغم رو گرفتن. خدافظی با آینه، قدم بعدی بود. خدافظی با دنیای زندهها؛ در آخرین مرحله هم خداحافظی با خودم. نه دیگه آهِ حسرت، گلوم رو گرم میکرد؛ نه خیره شدن به یه نقطه، نگاهم رو درگیر. دیگه به مرگ هم فکر نمیکردم. برای خودم هیچ آیندهای رو تصور نمیکردم. لوازم آرایشیام باهام غریبه شدن و من شروع کردم به پیر شدن. نه شب سیاه بود و از خورشید توقع روشنی رو داشتم؛ من به بیرنگی رسیده بودم؛ یه حجمِ افقی که تنها، سدّی بود در برابر نور آفتاب و باردار شدنِ سایه. 》
《نمیدونم میون اینهمه گم شدن، و درگیری با سکوت، کجا و کِی، صدایی از من، راهی به سمتِ یه مقصدِ غریبه رو پیدا کرد که باز یه کور سویِ امید رو، رو به من باز کرد. نمیدونم چه کسی من رو وادار به باورِ شُدن، امیدوار کرد. نمیدونم چرا تو رو (یاسر) ملاقات کردم و باز نمیدونم چرا الان باز به سودایِ دورنم لبخند میزنم؛ هرچند باز هم با الکل. اما تو و نیرویی که اَزت متصاعد میشه، به من جراتِ سرپا شدن رو میده و این میَرزه به سرکشیدنِ الکل؛ تبزار فراموشیم؛ یادگار دکتر...》
چرا من (یاسر) گیلاسِ مشروب رو دستم گرفتم؟ چرا تصمیم گرفتم تا تکراری از اون (سودا) باشم؟ چرا تمایلم به نیست شدن بود؟ چرا الان باز دوباره دارم اینها رو مرور میکنم؟ چرا در این مسیر قرار گرفتم؛《از بوی پِهن تا این لباس نارنجی که تَنمِ.》 تقصیر کیه...