تنها فاصلهی بین من و او، البته اگر باشد، چند لکه ابر است. و الا آسمانِ بالای سر من، همانقدر ستاره دارد که مال او!
دنیا برای من اینگونه تعریف شده است: یک پردهی نیلی که تمام موجوداتِ زمینی برروی آن نقاشی شدهاند. یک جعبهی مداد رنگی که بنا به اتفاق، هرکداممان را جوری رنگآمیزی کرده است. حال در این بین، بعضی رنگها با هم نمیخوانند؛ به قولی نازیبا میشوند که این سلیقهی منِ اهلِ زمین است! پس این دلیل نمیشود تا از نقاش و رنگی که برای من انتخاب کرده دلخور شوم! من خوشحالم و هرروز رنگم را ستایش میکنم و از دیدنِ سایر رنگها لذت میبرم! مهم نیز همین است به گمانم!
نمیدانم. اینکه آخرش قرار است چه شود و چه تصمیمی برای رنگِ من گرفته شود یا من را در کنار کدام رنگ، در این تصویر زمینه قرار دهند، همانقدر بیخبرم که دیگران! اما چیزی که هست، چیزی که من تا به امروز از زندگانیام فهمیدهام، این است که باید لذت برد. باید خندید! زیرا من به عنوان یک انسان، یگانه وظیفهام همین است. اگر امروز تنها هستم، از این تنهایی لذت میبرم! اگر غَمی، ناراحتیای، چیزی هست، مانند هر انسان بالغی، با قلب و ذهنی باز، سعی در پذیرفتنش دارم و اگر یک بهانه برای این بیدار شدنهای هرروزه پیدا شود، من همین خوشحال بودن را انتخاب میکنم. بیش از این، هرچه که باشد، یا اضافه است و یا نیاز به اصلاح دارد. دیدهام که میگویم! من آدمهایی را دیدهام که بعد از سالها جنگِ پَیاپی، نهایتاً به همین برداشت رسیدهاند. پس درعوضِ چَموشی، تلاش میکنم تا دریچهی شعور و پذیرشم را بالاتر ببرم.
خوشحالم از این!