
حالش خوب نبود. با ماسک، دردی اَزش دوا نمیشد؛ اصلا به هیچ کارش نمیآمد. کدام بیشعوری گفته که مریض، به اینجور چیزها احتیاج دارد؟ هوای مریض را باید قبل از بیمار شدن، نگهداشت؛ مریض که شد دیگر چه فایده؟ هی قرص و شربت به نافَش بِبندی؟ هی وسایل پیشگیری بهش هدیه بدهی... اصلاً درستش این است که نگذاری مریض شود. به گمانم هرچیزی بعد از آن، یک جور از سر باز کردن به حساب میآید. نیست؟
صدای چرخهاش از دور و انعکاسِ چرخهای جلوش، بهم گفت که کالسکهی بچهاس. ولی این گمانِ شیرین، یکی، دو ثانیه بیشتر دوام نیاورد. با لبخند، منتظرِ دیدنِ یه بچهی تودلبرو بودم که زیرِ پتوی گُلبِهیاش لَم داده اما عوضش، یه بچهی سیبیلو دیدم که گاریِ چهارچرخش رو داره هُل میده. از جلوی قهوه فروشی رد میشد که زیر چشمی، یه نگاهِ سَرسَری به سطل آشغالِ جلوی در انداخت تا شاید داخلش، چیزی برای فروش به ضایعاتی پیدا کنه که... نمیدونم چرا اصلا واینستاد تا حداقل در سطل رو باز کنه و داخلش رو برانداز کنه. فقط رفت. انگار فقط میخواست که من ببینمش! یعنی میخواست چه چیزی رو بهم یادآوری کنه؟
مگه کم بودن جورابایی که روی بخاری سوختن؟ همهی اونام قرار بوده تَر و تمیز، خشک بشن ولی مگه میشه به این آدم اعتماد کرد؟