بازم یه متن قدیمی. بدون دستکاری؛))
چشمامو یکی درمیون باز کردم و در حالی که نور قرمز پرایدهایی که عجولانه سبقت می گرفتن، سرعت میدادن، به کلافگی افکاره تازه بیدار شده ام از خواب!
..که زردیه لامپ چراغ های برق، معنیه آرامشه رسیدن رو، با نگاهه معمولی شون، سینه به سینه، به افق چشم های من رسوندن
..!
همونجا بود، که لابلای دویدن های کودکانم، توی کوچه پس کوچه های مقصد..
- مسافرای عزیز رسیدیم. ته خطه??
صدای آقای راننده? بود که گوش هامو نوازش کرد. ومن از لبخندش
#رسیدن
رو گرفتم!