لذتِ ریخت و پاش کردن ظرفها ، برای مثلا یه دمنوش گیاهی درست کردن ، وقتی میدونی بعدش قراره بشوریشون، چه حالی میده! اینکه از ظرفهای کثیفی که هفتهها چرک بسته روشون و....
ترکیب چایی سبز، دارچین، چهارتخم، نبات، توی ماگی با طرح درختی پُربرگ توی زمینهای طوسی با پسزمینهای از ترک « dawn of a new century » از سکرت گاردن که میگه نیازی به ثبت این لحظهی ناب که ترکیبشده با شُرشُرِ بارون، با ویدیو نیستی؛ اینها تبدیل به بخشی عادی از زندگی تو شدن؛ به لطف قلمِ نویسنده؛ به لطفِ بندِ نامرئیِ خط مَشی و تمایلی که توی من ایجاد شده و دلم میخواد بین اینهمه راهی که توی این شلوغی شهر، میشه انتخاب کرد، انتخاب کنم: یه کُنجی و دمنوشی و موسیقیای و نوشتنی و... اُملتِ ازشبِقبلموندهای و لذت بردن! چه تمرین زیباییِ، تمرین لذت بردن از همینی که هست؛ این حالهای خوب رو عوضِ غنیمت گرفتن، پله کردن و از روشون به سمت حالهای بهتر، قدم برداشتن.
بوی درد میدم؛ بوی تجربه اما خوشحالم که کمتر بوی گند میدم و هنوز چند نفری رو دور خودم نگهداشتم که توی خلوتهامون، منتظر خداحافظیم نباشن. همچنان، نه خوشحالم و نه ناراحت، واقعیام اما واقعیتی که خاص خودمه، نه واقعیته معمول!