اگر هر ساعت شصت دقیقه و هر دقیقه، شصت ثانیه باشد؛ با یک حسابِ سرانگشتی، متوجه میشوم که سه هزار و ششصد ثانیه، روبروی خود دارم. اگر بدونِ مغلطه، ثانیه را کوچکترین واحد درنظر بگیرم، یعنی من در یک ساعت، با سه هزار و ششصد واحد سروکار دارم که هرکدام از آنها میشود یک شخصیت درنظر گرفت: یعنی سه هزار و ششصد شخصیت، از همین اکنون که تایمر را صفر کنم، تا یک ساعت دیگر اطراف من پرسه میزنند. سه هزار و ششصد موجود مختلف که میتوانند حیوان باشند؛ درخت باشند یا آب، خاک؛ حتی نور خورشید یا تصویر ماه در استخر بزرگ پارک ملت و یا یک واژه ( کوچکتر از آن، یک حرف ) یا یک سیب؛ حتی گرد و غبارِ معلق در هوا که بالهای یک پرنده را حین پرواز° احاطه میکند و یا حتی... خودِ زمان؛ میتوانم یک « ثانیه » باشم. میتوانم خوشحالی باشم؛ یک خراشِ زانو بعد از زمین خوردن؛ میتوانم دروغ باشم، شجاعت یا... یک رویا که به دنبال آشیانهی خود برای آرام گرفتن باشد...
نمیدانم... اکنون که در سیزده دقیقه بعد از هفتمِ اردیبهشت ماه، باسن بر فلزِ سرد و خیسِ نیمکتی در پارک ملت گذاشتهام؛ پشتم درخت، روبرویم درخت، سمت چپ و راستم درخت؛ حتی بالای سرم درخت است و چمن و سنگفرش و... سکوت و تنهایی و لکه به لکه نورهای گرمِ تیرهای چراغ برق که از گوشه و کنار، سرک میکشند و آرام در گوشم زمزمه میکنند: « بنشین! برای گذران عمر، از اینجا بهتر° پیدا نمیکنی! چشمانت را ببند و پاهایت را در جویِ هستی فرو کن و آغوش° باز کن تا در بَرَت بگیرد او که بالاتر از واژه است. بس است « علی بودن » برو یک مقدار گم شو... » این اس
این شد که درست در وسطِ معرکه، آنجا که شهوت و نیاز به آغوش کشیده شدن و سفر و جنگل و پرواز و... از هر طرف، منِ بیتاب را نشانه رفته بودند و اجازهی کنار کشیدن از بازیای که نزدیک به سی و دو سال است برعهده دارم را بهم نمیدادند، چناری که قابِ روبروی نگاهم را پر کرده بود، شاخهی یاری به سمتم دراز کرده و من را با خود برد به...