از آنهایی باشی که « دَر » هستند! راحت باز شوند؛ درواقع قفل نداشته باشند. دردسترس باشند. آنقدر بلند، آنقدر عریض که به قدوقوارهی هرکسی بخورند. دری باشی که رو به خلأ باز شود: رو به بینهایت: جایی که تَه ندارد. هرکسی از راه رسید، سینهاش را بشکافد و بیرون بریزد، هرچه را که این دنیا، ظرفیتش را ندارد! این « دَر، واسطه » بودن، خیلی ارزش دارد. لااقل برای من که دارد.

حاضرم شرط ببندم نود درصد از نیتها، تصمیمها پاکند؛ منتها تا زمانی که در دلت، به شکل یک هالهی سَبزآبی، در گردشند. زمانی که به فعل درمیآیند، سروشکل میگیرند، تحتتاثیر عوامل بیرونی، خواه یا ناخواه، سمت منظورهایی کشیده میشوند که از دیدگاه روانشناسی، بهشان میگویند...