
ازم استفاده کن مانند شاهجهان که عظمت را توی قاب چشمام معنا میکند؛ هرروز و هرروز. که استفاده شدن، یعنی زندگی، یعنی بارور بودن؛ نشان به نشانِ لکههای سبزی که از این فاصله پیداست: اُرسهای تنومند که یقین دارند کوه، خانهیشان است. صبح به صبح که چشم به دیدنِ زندگی باز میکنم، یک واژه را در خاکِ دلم بِکار و زورِ رسیدگی بهش را در بیست و چهار ساعتی که پیش رویم است، بهم بده. حال که قرعهی نفس کشیدن به نامم در آمده، حمایتم کن تا دینَش لذت ببرم؛ این خواهشم است!