« پرنس، آخر نه با تعجب بسیار، دستکم با دقت و کنجکاوی فوقالعاده مواظب گفتار و حرکات مهمان خود بود. رنگ چهرهی پیرمرد اندکی پریده بود و لبهایش گهگاه میلرزید و دستهایش آرام نمیگرفتند و مدام حرکت میکردند. در چند دقیقهای که نشسته بود چندبار معلوم نبود چرا از صندلی برخاسته و دوباره نشسته بود و پیدا بود که کوچکترین توجهی به رفتار خود ندارد. چند کتاب روی میز بود. یکی از آنها را برداشت و همچنان حرفزَنان نگاهی به صفحهی گشودهی آن انداخت و فوراً کتاب را بست و روی میز گذاشت و کتاب دیگری را که باز نبود برداشت ولی آن را باز نکرد و باقیِ وقت در دست راست خود نگهش داشت و پیوسته ضمن صحبت آن را تکان میداد. »
میگفت : « میدانید که در جنگ جهانی دوم، مقصر اصلی، کدام بود؟ »
پرنس سکوت کرد و شانه بالا انداخت.
خود، ادامهی صحبتش را نَخ کرد و : « ...اتریش! بله، اتریش! »
پرنس، گوشهی لَبی، گرد کرد و سوار بر همان نیت قبلی، به پیشانیاش چروک انداخت.
پیرمرد ادامه داد: « هیچکس باورش نمیشود. حق هم دارند. باید اطلاعاتِ جنگی داشت! شوخی که نیست... »
پرنس، دستههای صندلی را مشت کرد و با دادنِ کش و قوسی به کمرش، ایستاد و با تکان دادن سرِ خود، از تعجبِ اینکه آخر یک آدم چقدر میتواند دروغ بگوید، نفسی صدادار بیرون داد و پشت به او که تقریبا متوجه ایستادن اون نشده بود، به سمت آشپزخانه به راه افتاد تا برای خود یه فنجان قهوه بریزد. صدای پیرمرد، همچنان، صدای غالبِ خانه بود. البته اگر از تیک تاک ساعتِ ایستادهی کنج هال، فاکتور میگرفت. نگاهش، مدتی به صفحهی گرد اعداد و عقربهها افتاد. چشم درشت کرد، چند دقیقه کمتر، مانده به نیمهشب. چه میتوانست بگوید! فنجان قهوهاش را که نیمهپُر کرد، از روی ادب یا نمیدانم چی، داد زد که: « ژنرال، شما هم قهوه میل دارید؟ » جوابی نیامد. تعجب هم نکرد و البته پیگیرش هم نشد. آنچنان دلِ خوشی از او نداشت. فنجانش را با قاشق استیلِ کوچک، هم زد. خطوطِ شیر، مارپیچ، در قهوه غرقآء میشدند. نمیدانست چرا به آن، شیر اضافه کرده! برگشت و فنجانبهدست، رو به سمت پیرمرد به راه افتاد. او نبود. ذ کرد ممکن است دستشویی یا حمامی، چیزی باید میبود. لیوان را برروی میز بزرگ و یاد حرفهای سونیا، دختر پیرمرد افتاد که « اخیرا، دچار حملههای عصبی میشود. قبلش ( همینطور که الان بود ) هیجانزده، کلمات را، شلخته، دَرهم، در مغز آدم میپاشد و خوب که از نفس افتاد، انگار که مُحتضری در انتظار مرگ، چشمانش را میبندد و... » یکهو ترس برش داشت. با چند قدمِ بزرگ، به سمت در خروجی به راه افتاد. سرراه، نگاهی هم به حمام انداخت که دربِ آن، باز بود که...