ادامهاش با خودتون. یه حسِ بد یا گُنگ یا سنگین یا... هرچی، بهم اجازهی ادامه دادن رو نداد. حتی زورِ ویرایش کردن رو هم نداشتم... پیشاپیش، اگه نیازی به عذرخواهی از جانب من احساس میکنید، بدونِ توجیه و بهانه، از همهتون معذرت میخواهم. من که نتونستم، امیدوارم شما بتونید این مانع رو درک کنید و باز امیدوارم که اون منظوری که من رو وادار به این کار کرد رو متوجه بشید. چمیدونی، شاید منظورِ پستِ این نوشته، همین نیمهکاره رها کردنش هست؛ همون قلاب و علامت سوال و سیلیِ نویسنده به خواننده و مجبور کردنش به فکر کردن... چه حرفی زدم! بریم سراغ نوشته:
کم کم ماسکها رو میداریم کنار. به دلایلی متفاوت که مهمترین رو میشه به چایی نسبت داد. مگه میشه بیای تو جمع دوستات و بهت خوش بگذره و صحبت گُل بندازه و هوسِ چایی نکنی؟ نظرِ من اینجوریه که نمیشه. البته یکی دیگه از دوستان، به این مهم، چندتا تبصره اضافه کرده که گمونم به اینجا مربوط نمیشه.
این، یکی از اون دلایل بود که باز هم هست. یکی دیگه از دلایلی که قبل از اینکه بخواد چایی آورده بشه، یا اصلا کسی بدونه قراره چایی آورده بشه ( اینو برای اعضای تازهوارد میگم ) خیلیها، تقریبا همه، ماسک روی صورتشون نداشتن. « خب ما واکسن زدیم دیگه » یکی از اون توجیهاتی هست که اکثرا که خودم هم جزئشون هستم. که این هم میتونه منطقی باشه و هم نباشه. اینجوری با شک اَزش حرف میزنم چون اون روز که برای دُزِ دومِ سینوفارم رفته بودم، از خانومی که به مردم نوبت میداد، اینجوری پرسیدم: « خانوم، یا واکسن یا ماسک دیگه! جفتش با هم که... » و ایشون هم درحالی که ماسک روی صورتش بود، تو جواب من که ماسک نداشتم گفت: « هردوتاش باهم... » و یدونه ماسک بهم داد. من اونجا و حتی قبلش، به واکسن اعتقادی نداشتم؛ فکر میکردم که همش یه ازسَربازکنی هست، نه بیشتر و همونم از سر مجبوری زده بودم؛ بنا به دلایلی که همهمون میدونیم.
بعضی وقتا فکر میکنم ما داریم لَج میکنیم. با خودمون بیشتر و بعد با... چِراییش هم گفتن نداره. این لج کردن، انقدر بِهِمون آسیب زده که...