
اخمهایت را باز کن! شبیه به آخرین عکسهای آتلیهایمان، غرورت را به رخ دوربین بکش!
با هربار نوشتن، حضورت در قلبم پررنگتر میشود. انگار که هستی!
حرف از بودن زدیم، راستی تو کی رفتی؟
جای خالیت را چشمانم در یک سال و دستهایم در کمتر از آن باور کردند! گوشهایم را نگویم که کمحافظهتر از بقیه، بعد آخرین خداحافظی، صدایت را فراموش کردند!
اما قلبم!
تو چطور میتوانی رفته باشی، وقتی با شنیدن اولین ملودیِ عاشقانه، پا بر رویِ تمامِ قوانین فیزیک میگذارد و در آینه به من لبخند میزند؛ شبیه به همانهایی که تو دوست داشتی!
اخمهایت را باز کن، چشمانت را ببند و سراغ قلبت را بگیر. دستت را دراز کن و گونههای خیسم را نوازش کن که باز زمانِ عشقبازیست!
اکنون که با عشق، فاصلهها را از میان برداشتیم، لباسهای زیبایت را بر تن کن و آمادهی رقص شو که فضا را طنینِ عاشقانه پر کرده است!
به رسم ادب، هدیهای نزدت آوردهام. احساسم را در قلبت به یادگار میگذارم. تنهایی که سراغت گرفت، به آن رجوع کن!
اخمهایت را باز کن که اکنون حال من خوبست!