تموم برگ‌های دفترم رو تا میکنم. تا شاید، حداقل توی یه جمله بهم‌دیگه برسن.
_اون خطّای موازی‌ای که، روی تک تکشون با یه خودکار سفید نوشته شد من. تو.
تو منو گم کردی.
فرق زیادیه بین |گم کردن| و گم شدن.
گاهی تمام بدنت به اندازه‌ای خسته است جوری که انگار نخوابیده‌ای.
سکوت میکنی چون کلمات توان توصیف دردهایت را ندارد.
گوشه‌ای می‌نشینی چون حوصله‌ی آدم‌های خود خواه و سنگدل اطرافت را نداری.
دلتنگی اما نمیدانی این دلتنگی‌ها را کجا و کِی، باید سر چه کسی خالی کنی. آنوقت است که تو "تنها" نامید شدن ازت برمی‌آید.
کاشکی همونموق بهش میگفتم...
کاشکی میتونستم...
کاشکی میشد... و....
[ما آدمایِ کاشکی] خیلی وقته که با حقیقت رودروایسی داریم.
شیـــــریـــــنی میدهم کلّ شهر را، برای آمدنِ حالِ خوبـــَ‌م!
