
احساسِ غریبگی دارم: با ترس، با حرکت، با هیجان! دوستی، توی توصیف احساسش برای این موسیقی، از رهایی و رسیدن به لبهی پرتگاهِ نشدنها و یک قدم تا هرچی که فقط توی تصوراتت قابل لمس هستن، نوشت که حالا در ادامه، نوشتهاش رو براتون میذارم.
احساسی که تصویر نداره. نه میشه گفت خوشحال و نه ناراحتم. شاید شبیه فیلمها، بعد از یک دنیا جنگ، دستم رو زیر چونهام گذاشتم و بیتوجه به هرچی زخم و هرچی از دست دادم، بی اخم، بی خطِ لبخند، به جلوی پاهام یا غروب خورشید زُل زدم.
شاید اون لحظه، خودمم تعریفی از حالم ندارم. شاید نمیدونم قدم بعدی چیه. شاید چند ثانیه تا خواب فاصله دارم و شاید هم دویدن و شاید هم نوشتنِ یه جمله یا کلمهی نامعلوم، با نوکِ انگشتم روی خاک. و شاید هم هنوز جنگ تموم نشده و تنها دارم نفسی تازه میکنم. شاید اگر بیشتر دقت کنم، حتی یک لیوان نوشیدنی گرم هم ببینم!
نمیدونم چی توی ذهنم میگذره. شاید همهی اینها تاثیر نوشتهی دوستم باشند، طوری که حتی الان بخوام توجیهش کنم و بگم: « نه، کی گفته؟ من آدمِ مستقلیام! » شاید هم افکار من، با اون دوست و شاید تویی که قراره تا پاک شدن این موسیقی توسط #ویرگولِ عزیز، برداشتت رو بنویسی، آشنا باشه، طوری که انگار نوشتهی هرکدوم، ادامهای هست بر نوشتهی قبلی یا...!
دستم رو کردم لای موهام. همین الان، نه توی اون سکانس. البته شاید هم، اون سکانس، همین الان باشه: توی آرایشگاه، نشسته روی صندلی اصلاح، مقابل آینه، با دستی لای موهام...
اسم موسیقی بیکلام:
Clouds of emotions

نوشتهی دوستم:
چیزی که از زندگی بعدیم دارم تصور میکنم اینه که :یه جنگجو تنهام تو عصر وایکینگ ها یا گیم آف ترونز که سوار بر اسبم تو کوهستان ها میتازم ،میرسم لبه یه پرتگاه یه دره بزرگ زیر پاهامه و کوه ها روبروم سرما زمستون میخوره به صورتم و برفا ریز ریز شروع میکنن به باریدن اونجا قطعا به چیزی که میخوام میرسم و اون آزادیه