
به نام خدا
احساستان را نترسانید بگذارید عاشق شود.نترسید از خیانت از بی معرفتی های معمول، مترسید که به سرتان می آید.احساس خود را رها کنید.بگذارید پر بکشد درآسمان زیبای اعتماد!عرصه را برایش تنگ نکید.هیچگاه! تاکید می کنم، هیچگاه! وگرنه می میرد کودک درونش.قهر می کند و میرود.بترسید از آن روزی که دلایلتان برای این تنبیه اجباری تمام شود و بهانه های او شروع شود.
وای به حالتان!
چه برنامه ای برایتان درنظر بگیرد، با آن دل معصوم و کوچکش! چه غم بزرگی را باید تحمّل کنید!تابِ دیدنِ اشک های ریز و مظلومانه اش را به خود بدهید و پای فریاد های بلندِ سکوتش بنشینید.و خود را ناخوانده به میهمانیِ نشنیدن و نگفتنِ او دعوت کنید.لَم دهید در خود، و روی مبل های راحتی، و در کلافگیِ صدایِ فنَر هایِ زِوار در رفته، غرق شود!
بُگذارید گاهی کودک درونتان، خودش باشد.اصلا چه می شود، بیاییم و همگی باهم عہدی بزرگ ببندیم و کارهای پراز اشتباه گذشته را تکرار نکنیم.تصمیم بگیریم، ازین پس، به اختیارات فزرند دلبندمان، بیافزاییم. و اجازه ی تصمیم گیری برای آنچه می خواهند را به عهده ی خویش بگذاریم. بیایید مردانه، روی حرفمان بمانیم. چه می شود مگر؟ گیریم خطایی هم از آن ها سَر زد. چه چیزی شیرین تر از چشیدنِ طعمِ دلپذیرِ بستنیِ وانیلےِ دور لب هایشان! ها؟ چه چیزی بهتر از تلاشِ پُراز هیجان و بی وقفه ی ایشان، برای اَدای احترام به اعتمادمان، خستگی را از تَنِمان بیرون می کِشد؟ این اعتمادِ متقابل که سرشار است از پاسخِ تمامیِ مجهولاتی که، ریاضی وار، مانعِ تولّد ویا حتّی دور ازجان، مرگِ این نوزادِ زیبا رو می شود! آه که چقـــــدر، پشیمان نیستم از تصمیم به بارداریِ این عزیزِ از راه رسیده! چقدر سبُک است قدمَش! بر همه یِمان مبارک باد، این فرخنده میهمان!گمان می کنم زمان آن رسیده است که به فکرِ فراهم آوردنِ سور و ساتِ جشنی بزرگ باشیم! میهمانی ای به شلوغیِ تمام مردمِ شہر! تمام کسانی که با ایمان به ذاتِ حقیقےِ خود، قدم رنجه کرده اند و باخود، صفا و آرامش را به پیشکش آورده اند. چه سخاوتمندانه! ایمان دارم که حتّی، سرِسوزنی پشیمانی در نگاهشان نخواهم یافت! بگذارید راحت باشند این عزیزانِ جـان! لطفا کاری به کودکان نداشته باشید! بگذارید هر آن چقدر که می خواهند شیطنت کنند و آتَش بسوزانند، ناسلامتی این همه بساطِ خوش گذرانی، به پاس از زحماتِ سخت و مَلال آورِ آنهاست! قبولی در امتحانِ سختِ ..!
پُر کردنِ این قسمت را به عهده ی والدینِ گرامی می گذارم. منّت بر دیدگانِ این بنده ی حقیر می گذارید! می دانم. کمی سخت است! امّا چه می شود، کمی هم شما، خَم به اَبرو بیاورید، خوب نیست، بچّه ها می بینند. ناراحت می شوند از تنبلیِ زیرکانه یِتان! وای از دستِ شما بزرگ تر ها!راستی یادم رفت بگویم. زحمتِ انتخاب عنوانِ این دسنوشت، هدیه ی من به شما!
" برگــِـ سبزیـست تُحفـہ ی درویش
چِــہ کنـد بـے نَوا نَدارد بیـش "