اما اعجاز ما همین است:
ما عشق را به مدرسه بردیم، در امتداد راهرویی کوتاه، در آن کتابخانهی کوچک تا باز این کتاب قدیمی را، که از کتابخانه امانت گرفته ایم _یعمی همین کتاب اشارات را_ با هم یکی دو لحظه بخوانیم ( قیصر امین پور)
از کتاب « اُرکیان »
نویسنده: طاهره کمال
پشت چراغ قرمز بودم که این افکار از ذهنم رد شد:
« هنوز سایهام برروی زمین بود. هنوز فرصت داشتم. هنوز ساعت برای من وقت داشت. هنوز میتوانستم دَم و بازدمهایم را با اکسیژن، پُر و خالی کنم؛ هنوز میشد کاری کرد! »
برف میبارید. آنقدر که سفید شد همهچیز حتی موهایش!
دوست واقعی، کسی است که بداند کِیها دست از سرت بردارد. باز در این میان، هستند کسانی که خیلی کاردرست هستند و میروند و فراموشِشان میشود از سَری که دست از آن برداشتند و...
موسیقی با من، تو برایم همسفر پیدا کن! سواریِ شخصی هم نمیخواهد. حتی پول و پَلهی آنچنانی نیز لازم نیست؛ با یک بلیطِ اتوبوس، سَروتَهش را هم میآوریم!