
پاییز را اینبار، دارم با دستانی پر به استقبال میروم! غروبهای خورشیدی که جایجای نقاط تحت پوشش نگاهم را نارنجی، رنگ میزند و منی که زورِ مقاومت در برابر آنها را ندارم و نگاه میکنم و تحتتاثیر قرار میگیرم و باز، مانند این چهارده، پانزده روز اخیر، که دنبال جمعآوری مدارک برای تأیید احساس شگفتانگیزِ در انتظارم را میگردم، اینبار نیز دست به همین کار میزنم!
تصویر میبینم. با دیدن اشعههای خورشید، گرم میشوم؛ نه گرمای بخاری گازی، گرمای زیر پتویی که من را از سرماهای اول صبح، در آغوش خود میپیچد؛ یک چیز طبیعی و ماندگار، زمانی که هیچ امکاناتی وجود ندارد! نارنجی را از سطح زمین، از شمشادها، از انعکاس آن در آینه، از رقص لابلای موهای بلند دخترک بازیگوش، میچینم و میبویم و حتی میخورم! سیر میشوم؛ روحم سیر میشود و خون ( واژه ) به مغزم میرسد و فاصله را بین نوک انگشتانم تا سطح کاغذ از بین میبرد و از من، یک خالق درمیآورد؛ خالق آن لحظهای که دست به قلم هستم: شبیه به برگی از دفترِ نویسنده! یک خودِ جدید خلق میکنم و دست بر زیر چانه میگذارم و شاعر میشوم و همه را دوست میدارم حتی رضا را، حتی امین را و حتی ابراهیم را؛ همه را حتی مهلا را و تن به مورمورشدن میدهم و سقوط میکنم؛ در یک پاییز که قرار است چیزهای جدیدی از خود رو کند و من که دلم نمیآید قدم به جشنِ برگلگدکُنی بگذارم؛ یا به تماشای برگریزان بنشینم و اشعههای خورشید را از لابلای شاخ و برگ درختان بِقاپم و اینگونه میشود که تصمیم به خواب میگیرم! سفر در دنیایی که از آینه خبری نیست و همهاش گِل است و درخت و گُل و یک احساسِ لطیف که نقش چشمانم را بازی میکند و من را در مسیری که نقشه ندارد، هدایت میکند! آنجا که میدانم خبری از مسعولیتپذیری نیست؛ از عاشقی هم خبری نیست؛ از انتقاد و آموزش و... از تمام مشتقات فکر، خبری نیست! جالب است! بارها به آنجا سفر کردهام اما نمیدانم چرا این بار، یک جور دیگر است؛ رنگ و بوی جدیدی دارد! یک چیز، این بین تغییر کرده است؛ نمیدانم چه؛ شاید این همان رسالت پاییز امسال است که هنوز نیامده، دارد خط و نشان میکشد!