یعنی او چه آرزوهایی در کودکیهایش داشته؟
او زمانی که پنج، شش سال بیشتر از عمرش نگذشته بود، آینده را، آیندهی خویش را چگونه میدیده است؟
او در برههای از زمان که همگی کودکی میکردهاند، چه میکرده است؟
او چه کسی را الگوی خود قرار داده بوده؛ آن زمانی که کودکها شدیداً به دنبال الگو برای بزرگتر شدنشان بودهاند؟
او میخندیده است؟ آیا با خطِ لبخند برروی گونههایش آشنایی داشته؟
آیا او امید را تجربه کرده است؟ آیا تابحال امیدوارانه به زندگی و مسائلِ پیشِ رو نگاه کرده است؟
آیا او به تلاش اعتقاد دارد؟ باور دارد که با تلاش میشود به هرآنچه دلش میخواهد رسید؟
سوال!
آیا او باور را باور دارد؟ قلبش را باور دارد؟ از این آگاهی بهرهمند هست که از قلب چه کارهایی برمیآید؟
آیا او احساس دارد یا سنگ است؟ اگر سنگ است، میداند که سنگ هم بلاخره روزی میشکند؛ خورد میشود؛ در هم میپاشد و خاک میشود! آیا او از خاک شدن نمیترسد؟ آیا خاک شدن را به چشمانش دیده است؟
به شروع اعتقاد دارد؟ اینکه تصویرِ مثالِ《ماهی را هر زمانی از آب بگیری تازه است》را برای خویش مجسم کرده است؟
پایان را چطور؟ او پایان را در کجا یا چه چیزی میبیند؟
او اکنون کجاست؟ آیا از موقعیتی که هماکنون در آن مستقر است آگاهی دارد؟ آیا هنوز هوشیاری آنقدر یاریاش میکند که سطحِ سردِ موزائیک و سنگفرش را از پُرزهای قالی تشخیص دهد؟
واقعا، آیا نمیداند اکنون گوشهای از یک پیادهرو، در نزدیکیِ بوتههای شِمشاد، دراز کشیده است؛ درحالی که با حاشیهی خیابان، کمتر از یک متر و نیم فاصله دارد و حتی تکهای کارتن ندارد که به عنوان زیرانداز از آن استفاده کند؟ بویِ تندِ ضایعاتی که آنها را بغل کرده متوجه نمیشود؟ آغوشی که میتوانست...
سوالم اینجاست، واقعا او اکنون کجاست؟ واقعا خوابیده است یا《خود را به خواب زدن》را بهتر بلد است؛ برایش آسانتر است!
《دوستِ من! متوجه عبور جوانی بیست و هشت ساله که هندزفری به-گوش، تو را سوژهی متن اِمروزش قرار داد، شدی؟
رسالت تو با این اوضاع و احوالت چه بود؟ وظیفهی من از این ملاقات چیست؟ حقیقتاً، آیا من هم مانند تو میتوانم نقشی را که بِهم محوّل شده را به نحوی قابل قبول ایفا کنم؟ تو با رُلِ یک مردِ کارتن-خواب و من یک جوانَکِ نویسندهیِ خُرده-پا!》