تقریبا سه سال پیش بود که در همین اتاق، در همین زاویه نشسته بودم و نگاهم به منظرهی روبرویم، سمت چپ، خیره شد. یک اتفاق ناهماهنگ، که ذهن کنجکاو من را قلقلک داد: لامپ دستشویی، روشن و خاموش میشد. اکنون نیز دارد چشمک میزند.
آن روز، تنها من بودم و اسماعیل و اکنون منم و اسماعیل و احسان و امین و علی و... در طی آن روزها تا به امروز، چه اتفاقاتی را که پشتسر نگذاشتهام! چقدر که احساسِ اشتباه بودنِ مسیری که انتخاب کردهام به سرم نزده است! چقدر خود را با آدمهایی که مطرح هستند، مقایسه نکردهام و چقدر فکرِ کنار کشیدن از این راه به سرم نزده است؛ با اینحال، هنوز هر هفته، طبق موعد مقرر، راس ساعت در همین اتاق حاضر میشوم و دست زیر چانهام میگذارم و به صحبتهای اسماعیل در کنار صحبتهای دیگر بچهها گوش میدهم؛ درحالیکه صدایی هم از درونم موازی با آنها ذهنم را درگیر خودش میکند.
روزهای همراه با خندهی ناشی از تعریفهای دیگران را تجربه کردهام و روزهای تلخِ انتقاد را نیز همینطور. بوده است که روزهایی نکتههایی را در دفترم یا در گوشی یادداشت کردهام و روزهایی هم بوده که خود را بالاتر از آن میدیدهام که بخواهم چیزی از کسی یاد بگیرم. دورهای بوده که دچار ترس شده و از نوشتن متنهای بلند دست کشیدهام و در کنار آن، ماههایی هم بوده مدام داشتهام داستان مینوشتهام. گاهی پیشرفت را در کارهایم میدیدهام و گاهی هم شدیدا احساس کردهام که از یک دانشآموز اول ابتدایی نیز کمتر در مورد نوشتن سرم میشود. گاهی طبق یک برنامهی منظم مطالعه داشتهام و از آنها در کمک گرفتن برای نوشتههایم استفاده کردهام و شده برای مدتی طولانی چیزی نخواندهام.
در چند همایش مختصر در مورد نوشتن و هنر شرکت کردهام. تجربههای چند نویسندهی کاربلد را شنیدهام. شروع کردن را بارها تجربه کردهام و رها کردن از نیمهی راه را نیز زیاد. ایدههایی برای نوشتن به سرم زده که از نوشتن آنها به خود افتخار کردهام و فقط در حد همان ایده باقی ماندهاند و در کنار آنها، ایدههایی ساده و پیشپاافتاده بودهاند که آنها را به انتها رساندهام. هربار از هر نوشتهام چیزی یاد گرفتهام و آن را در نوشتهی بعدی استفاده کردهام و خیلی وقتها هم بوده که لابلای این نکتههای جدید گیر افتاده و نمیدانستهام که کجا هستم و باید چکار کنم.
تمام اینها در فاصلهی زمانی چند ثانیه، از مقابل نگاهم عبور کردند و باعث شد تا لحظهای در آن شلوغی با خود خلوت کنم و خود را موظف به پاسخ این سوال کنم: « که آیا من نسبت به هدفی که من را به این مسیر کشیده است، کوتاهی نکردهام؟ »