
در سرم صدای...
نسیمی که لابلای کاجها و سروها و زبانگنجشکها و... در رفتوآمد است...
صدای جیرجیرکها چَمَنی...
صدای کلاغهایی که حوصلهی تحمل دوبارهی افکارِ ساعت یازده شب به بعد من را ندارند...
صدای شغالهای چَموش و سگهای بیحوصلهی دوستداشتنی...
صدای پِچپِچهای آدمهایِ-جاهایِ-تاریک که آتشِ سیگارشان از حنجرهشان بیشتر جلب توجه میکند...
قورباغهها، موتورها و ماشینهای خیابانهای مجاور پارک و... میپیچد؛ شفافیتِ این شنیدن، بعد از مدتها تمرین، به دیدن تبدیل شده؛ خود را میبینم که در سکوت، پیگیر تمامیِ این ماجراهاییست که در حدفاصل بین قطع و وصل موسیقی، سروکلهشان پیدا میشود؛ در همین حین، سنگینی نگاهی از همین جنس° دیدن را احساس میکنم که شاید ناخواسته دارد من را زیرنظر میگیرد؛ شاید مشغول به کار دیگریست و من اتفاقی در مسیر توجهش هستم و یا تمرینشده است و مدتهاست پیگیرم است: دو نقطه در امتدادِ یک خطِ صاف ( و یا شاید منحنی ) ، او در پشتسر من؛ با این شباهت که من در مغازه « زیر نخلها » را درحالی گوش میدهم که دَمَر برروی مبل لَم دادهام و او هم درجایی دیگر که نمیدانم کجاست: هردو، پیگیرِ اتفاقاتی از دنیایی دیگر، از دنیایی دیگر هستیم.