صدای خورد شدنه یخ‌های کوچه، زیر چرخ‌های ماشین و موتورهایی که از روشون عبور میکنن. پنجره‌ی اتاقم رو به کوچه‌اس و من به راحتی این صدا رو میشنوم. انگاری دقیقا از بالای سر من عبور میکنن!
دیدنه بندِ رختی که مامانم تو اتاقم وصل کرده و لباس‌هایی که دراز به دراز جلو روم آویزونن. هوم! یاد بچگیایی که از این تصویرها زیاد میدیدم و چند وقتی بود فراموششون کرده بودم، افتادم!
نَمی که از ناودونِ شکسته‌ی پشتِ دیوار اتاقم، راهِ خودشو به داخل باز کرده و شده مهمونِ ناخونده‌ی اتاق من. فرشی که خیس آب شده و زیرش تَشت و قابلمه گذاشتن تا خشک بشه!
جالباسیِ شلوغ و پلوغم که لباس‌هام، دوتا، دوتا روی هم چِپونده شدن و بعضیاشونم روی دسته‌ی صندلی جا خوش کردن. جورابایی که طبق معمول، یه گوشه پرتاب شدن و من هنوز به این باور نرسیدم که باید بشورمشون و مرتب بذارم یه جای مناسب!
صدای تلویزیون از داخل هال میاد. منم اصلا باهاش ارتباط برقرار نمیکنم. فیلم دوسدارم ولی نه تلویزیون؛ فیلم‌هایی که خودم دانلود کنم و با گوشی یا کامپیوتر تماشا کنم!
دِراوری که جلوش پُره از وسایله جورواجور؛ سشوار، بُرُس فلزی، تِل مو، روغن وازلین و دسته کلید و...
مودِم کنارم چشمک میزنه و بهم یاداوری میکنه که اینترنت وصله و بابتش از خانواده که همچین شرایطی رو برام فراهم کردن متشکرم. مانیتور و کِیسِ کامپیوتر هم پشت سرشه و پشت سر اون، کتاب داستان‌هام روی هم تلنبار شدن؛ یه سری‌هاشون رو خوندم، یه تعداد هم تو صف انتظار باقی موندن!
در ادامه‌ی تکمیل توصیف اتاقم، می‌مونه سطل آشغال و ظرف تخمه و کشمش و خرت و پرتایی که بالای میز کامپیوتر، روی طبقه‌ی کوچیکی که قرار بود جاکتابی باشه، قرار گرفتن. تلویزیونِ بیست و یک اینچ قدیمی هم که چند سالی هست مهمون اتاق منِ هم از قلم نیفته؛ چه خاطراتی که باهاش نداشتم!
همین دیگه؛ چیزه خاصی نمونده.
