خورشید از شیشه‌های آسمون‌خراشی که روبروم بود سر میخورد پایین و آخرین اشعه‌های سرخ‌رنگش رو، کف خیابون و روی شیشه‌ی ماشینا می‌پاشید. سرمو برگدوندم و چند لحظه بهش خیره شدم. این غروب با همه‌ی غروبا فرق داشت. کلافه از اینهمه افکارِ درهم و برهم، دنده رو خلاص کردم و سوئیچ رو چرخوندم، آینه بغل رو چک کردم و راه افتادم. نمیدونستم کجا قراره برم. راستی امروز چند شنبه بود؟ صبر کن! حواسِ پرت من رو باش! محسن آقای گل، هفته‌ی پیش تولدتون بود دیگه؛ پس به عبارتی امروز میشه شونزدهم! پس چرا کسی تولدمو بهم تبریک نگفت؟ بگو آخه تو کی رو داری بهت تبریک بگه لعنتی! خودت تاریخ رو از دستت در رفته، اونوقت انتظار داری... خب بیخیال حالا! امروز کجا بریم که یکم خوش‌بگذرونیم! ببینم کجاییم؟ خیابونه... طالقانی! همینو مستقیم برم، بعد میرسم به میدون و بعدشم... اصلا بیخیال، این‌یکی رو میسپرم به خوش‌رکاب! هرجا که خودش رفت، منم پشت‌سرش میرم!
شیشه‌ها رو تا ته دادم پایین و بیخیالِ کسبِ روزیِ حلال، راه افتادم داخل خیابونا برای خودم ول چرخیدن! تیر چراغ برقای کنار خیابون، یکی یکی روشن میشدن؛ انگاری داشتن حضور من رو خوشامد میگفتن، میخواستن یه هفته با تاخیر، واسم جشن تولد بگیرن! با اولین نسیم خنکی که وارد ماشین شد، حالِ خرابمم، ازون‌یکی شیشه باهاش رفت بیرون! کم کم داشت به تعداد ماشینا اضافه میشد و منم قاطیِ اونا، میرفتیم که داخل شلوغیِ خیابونا حل بشیم. اینبار صدای بوق ماشینا برام اذیت کننده نبودن؛ برعکس، انگار داشتن برام از زندگی‌ای که هنوز داخل رگ‌های شهر جریان داشت صحبت میکردن!
شاد و خرم دست چپم رو از شیشه داده بودم بیرون و با یک دست، فرمون رو نگهداشته بودم. هر از چندگاهی هم خیلی ملایم باخونسردی پام رو روی کلاچ فشار میدادم و در همون حال که فرمون آزاد بود، دنده رو یکی کم یا زیاد میکردم. نگام مدام در حال شیطنت بود. واقعا نمیدونستم میخوام چیکار کنم! مقصدی برای خودم تعیین نکرده بودم. داخل ترافیک که گیر میفتادم، پیاده‌رو رو برانداز میکردم. آدمایی که در جهت‌های مختلف از لابلای هم رد میشدن. از بین این شلوغی، دختربچه‌ای با موهای خرمایی جلب توجه کرد. روی یه صندلی که کنارش یه چراغ برقِ تزیینی روشن بود، نشسته بود و داشت بستنی قیفیش رو لیس میزد. مادرشم کنارش با یه خانوم دیگه در حال صحبت بود. سرم رو چرخوندم روبرو و به ثانیه‌شمارِ چراغ راهنمایی نگاه کردم. دوسداشتم دیرتر تموم بشه! چی شیرین‌تر از زل زدن به دختربچه‌ای به این خوشگلی که داشت با لذت بستنیش رو میخورد؟ انقدر با ولع اینکارو میکرد که یلحظه دلم بستنی خواست! محوِ این خوشگذرونی، سنگینیِ نگامو حس کرد و سرشو برگردوند و نگامون بهم گره خورد. یه لبخندِ عروسکی زد و بستنیش رو گرفت سمت من! با بوقِ ماشین پشت‌سریم، از این خلسه‌ی دوسداشتنی بیرون اومدم و براش بوس فرستادمو حرکت کردم.
موهای تنم داشت سیخ میشد ولی از سرما نبود؛ پس چی بود؟ چهار راه رو پیچیدم سمت چپ و سربالاییِ خیابون بهشت رو رفتم بالا. سَرگاز حرکت میکردم که یهو داخلِ سبقت، یه ماشین پیچید جلوم و مجبور شدم ترمز بزنم و از سرعتم کم کنم. این شد که پلاستیک میوه‌ای که روی صندلی عقب بود، ریخت کف ماشین و یدونه انار، قِل خورد و از زیر صندلیِ شاگرد بهم چشمک زد. راهنمای سمت چپ زدم و کشیدم کنار. چاقو رو از داخل داشبرد دراوردم و دست کردم انار رو برداشتم. از ماشین پیاده شدم و پریدم روی صندوق عقب، رو به ماشینایی که از روبرو و جهت مخالفم داشتن میومدن، با یه ذوق خاص، عینِ انار ندیده‌ها، شروع کردم به قاچ کردنش! هرکی بهم میرسید با خنده برام دست تکون میداد. یکی سرشو آورد بیرون و گفت:《داداش یه تیکه هم بنداز سمت ما!》
حالم خوب بود و نشونه‌های کوچیک و بزرگ، ازینور و اونور خودشونو رو میکردن! انار رو به دندون کشیدم و همونجا بیخیال به نگاه‌های مردم، تکیه دادم به شیشه‌ی عقب و ماه رو با انگشتام نشونه رفتم که از لابلای ابرهایی که در رفت و آمد بودن، برام دست تکون میداد! معلوم بود بارون در راهه! اومدم پایین و با همون دستایِ موچ، در رو باز کردم و نشستم پشت فرمون و به راهم ادامه دادم. رسیدم به یه دوراهی، شیر یا خط انداختم که کدوم سمت برم؛ ایندفه راست! سرازیریِ خیابون اسفراینی رو پایین رفتم و بریدگیِ نرسیده به چهارراه، پیچیدم سمت چپ و وارد خیابون ولیعصر شدم. نگاه به ساعت گوشیم انداختم: یه روب به ده! هنوز خیلی تا آخر شب راه داشتم. گشنه‌مم نبود. حالا باید چیکار میکردم! سرعتمو کم کردم تا ببینم چی پیش میاد پس بدون عجله جلو رفتم!
آخرین ترانه‌ی پوشه‌ی اِبی هم داشت موزیک پایانیش رو میزد؛ منتظر بودم ببینم ترانه‌ی بعدی چیه! این رو انداختم گردنِ اتفاق: تو رو یاهام غلت میزنم _ داریوش و بامداد. رَپ بود. تازه دانلودش کرده بودم، به سفارش دوستم سجاد که خیلی ازش تعریف کرده بود:
《باز نور زد تو اتاق صبح شده
مثه اینکه یه شبِ دیگه گذشت و داریوش توو رویاهاش گم شده
میزنم صورتمو دستامو آب میکنم
کفشامو پام سفت میکنم
بندامو میکنم اخمامو باز
عاشقِ یه مسیر بیراهه زیاد که پیاده توش قدم بزنم
توو رویاهام غلت بزنم
انقد به آرزوهام نزدیک شم
بتونم بشون دست بزنم و توو رویاهام غلت بزنم
بیاد اون روزا که ردیفیم پلیدى
اصلا نبینیم هرچى مانع جلومون بود
پریدیم ازش و همه قوى ایم با تِزاى عجیب...》
با یه ملودیِ آروم شروع شد و همینجوری که پیش میرفت، منم با خودش می‌کشوند داخل حال و احساس‌های خوب!
تصمیم گرفتم اولین کوچه رو بپیچم داخل و بعد همینطور اتفاقی، کوچه‌پس‌کوچه‌ها رو بهم وصل کنم تا ببینم سر از کجا در میارم!
چند وقتی میشد که مشغول مسافرکشی‌ام. با اینکه بچه‌ی این شهر نبودم ولی اکثر مسیرها برام آشنا بود. کلی مسافر به تورم خورده بود که هرکدومشون توی یه گوشه ازین شهر بی در و پیکر زندگی میکردن. هیچوقت اولین مسافرم رو یادم نمیره:《یه شب، آخرای همین زمستون سال پیش بود. هوای خونه برام سنگین شده بود. زدم بیرون تا یه هوایی به کلّم بخوره. خیلی سرد بود ولی از برف خبری نبود. سیگار توی این هوا خیلی می‌چسبید؛ این شد که جلوی اولین سوپری زدم بغل و دو نخ وینستون قرمز خریدم. نگاهِ زیرچشمیِ صاحب مغازه معلوم بود که میگه خوشبحالت داری میری خوش‌بگذرونی دیگه! منم با یه لبخند تلخ جوابشو دادم و فوری زدم داخل ماشین چون خیلی سرد بود و منم لباس گرم نپوشیده بودم. همونجا داخل ماشین کبریت گرفتم زیرشو دودش رو از بغل شیشه فوت میکردم بیرون. اولی تموم شد؛ نمیدونم چجوری! اومدم دومیش رو روشن کنم، سرم پایین بود که یه جوون پرید جلوی ماشین و سراسیمه گفت:《آقا در بست!! جون مادرت من رو برسون! اتوبوسم داره میره...》سیگار رو همینجوری خاموش با کبریت گذاشتم روی داشبرد و سوارش کردم. قصدم مسافرکشی نبود؛ اصلا مسافرکش نبودم ولی دلم نیومد قالِش بزارم. نه بخاطر جاموندنش که از سرما! سوارش کردم و براش بخاری گرفتم چون معلوم بود خیلی وقته اونجا وایستاده. راه افتادیم و آدرسشو پرسیدم! یخورده که جلو رفتیم، بهش سیگار تعارف کردم، اونم اول قبول نکرد ولی بعد آروم دستشو برد و برش داشت! یَخش باز شد و شروع کرد به صحبت کردن! سرباز بود. دوستاش بهش زنگ زده بودن که دوست دخترت داره ازدواج میکنه! اینجوری که خودش میگفت، بخاطر اون، بیخیال درس و دانشگاه شده بود چون برای بابای دختره درس مهم نبوده و میگفته کسی میخواد زن بگیره حتما باید سربازی رفته باشه! اونم برخلاف خواسته‌ی خانوادش، شیش ماهی میشده که اومده سربازی! حالام اینجوری... ازش پرسیدم:《حتما بابای طرف از لحاظ مالی ساپورتت میکنه که اینجوری دل رو زدی به دریا دیگه ها!》پوزخند زد و آخرین دود سیگارشو از شیشه بیرون داد و بعد از چند لحظه سکوت گفت:《خودمم و خودم!》 و بعد با انگشت، جلو رو اشاره کرد و گفت:《اوناهاش. اتوبوس اونجاس!》 دست کرد داخل جیبش تا کرایه رو حساب کنه که دستمو گذاشتم روی دستشو گفتم:《مهمون من باش رفیق. ایشالا به عشقت برسی!》بغضشو پشت کلاهش پنهون کرد و همینجوری ساکت، بدو رفت سمت اتوبوس و... 》
یه خنده‌ی سنگین روی لبم نشست و تقاطع رو پیچیدم داخل و وارد یه کوچه‌ی تاریک شدم. دعا میکردم بن‌بست نباشه! همینجوری چندتا کوچه‌ی تو در تو رو رفتم داخل و تاریکی داشت به حالِ خوبم غلبه میکرد که یهو یه موتوری جلوم سبز شد. یلحظه ترسیدم ولی خوشحال شدم چون فکر میکردم وارد سرزمین مرده‌ها شدم؛ حتی یجاهایی خواسته بودم دور بزنم! یه تک‌بوق زدم و سرمو آوردم بیرون و ازش پرسیدم:《داداش اینجا تهش میخوره به کجا؟》قاب کلاه کاسکتش رو داد بالا و گفت:《همین رو مستقیم بری میرسی به پارک قائم.》 تشکر کردم و با احتیاط تا انتهای کوچه حرکت کردم. پر بود از دست‌انداز و چاله‌چوله؛ دلم بحال ماشینم سوخت ولی انتخابی بود که خودم کردم. اونم غر نزد و چون قول داده بود من رو یجای خوب ببره، سرحال‌تر از همیشه بهم سواری میداد!
تابلوی پارک از دور معلوم بود. بدون سوال ازینکه قراره تنهایی داخل اون پارک دراندشت چیکار کنم، ورودی رو رفتم داخل و خوش‌رکاب رو لابلای ماشینا پارک کردم. خواستم پیاده بشم نگام به چند نخ سیگارِ روی صندلی افتاد، دستم رفت که برشون دارم اما یه چیزی مانعم شد و این شد که روم رو برگردوندم سمت دستگیره در و پیاده شدم. سرم رو گرفتم بالا و سلّانه سلانه، لبخندزنان زدم توی دل جمعیت! شلوغ بود. از کنار محوطه‌ی شهربازی رد شدم؛ بزرگترا رو می‌دیدم که با هیجان‌تر از بچه‌ها، داخل تاب و سرسره‌ها وول میخوردن! پله‌های روبروم رو پایین رفتم و مسیرِ دریاچه‌ی مصنوعیِ کوچیکِ داخل پارک رو در پیش گرفتم.
نگام به فَنس‌هایی که دور دریاچه کشیده بودن افتاد. جلوتر که رفتم، یه صفِ طولانی رو دیدم که تهش میخورد به باجه‌ی فروش بلیط برای قایق پارویی! پدر و مادرِ میانسالی رو دیدم که کنار بچه‌هاشون وایستادن و در حال غر زدن از بابت اینکه اینا واس جووناست و اینکارا دیگه از سن و سال اونا گذشته! بچه کوچولیی رو دیدم که توی بغل مامانش چسبیده به فنس و بلیط رو داخل مشتش مچاله کرده! مابین‌شون، دختر و پسرای جوون هم به چشم میخوردن! منم یلحظه وسوسه شدم برم داخل صف که دیدم تنهایی نمی‌چسبه و این شد که به لذت بردن از فضا بسنده کردم!
درختا، برگ به تَنشون نمونده بود و اونارو تقدیم قدم‌های عاشق‌پیشه‌های تازه‌نفس کرده بودن! جون میداد ازین سلفی‌های دهن پرکن بگیری ولی دستم به گوشی نرفت. انگار افسارم افتاده بود دست یه نیروی خیلی قوی که قرار بود من رو واردِ یه سورپرایزِ درست و حسابی‌تر از اینا کنه! دریاچه رو یه نیم‌دور زدم و جلوم یه مسیر باز شد که اطرافش پر بود از درخت و بغل‌هام صندلی چیده بودن. با اینکه نور تیرهای چراغ برق، پشتِ شاخه‌های درختا پنهون شده بود اما قدم‌هام ناگزیر من رو کشوندن داخل این کوچه‌باغ تاریک! ساعت، دوازده رو نشون میداد و منتظر زنگ علی بودم اما احساسم بهم گوشزد میکرد که امشب قرار نیست مثه باقی شبا سرت رو روی بالش اتاقت بزاری!
