پرسیده بود « آیا زندگیات را به هم ریختم؟ »
هنوز جوابش را نداده بودم. درواقع هنوز پیامش را باز نکرده بودم، تنها از روی از روی اعلانی که بر روی صفحهی گوشی آمده بود، متوجهش شدم.
نمیدانستم باید در جوابش، از چه کلماتی استفاده کنم: « برات آرزوی خوشحالی میکنم » را با ژستی روشنبینانه بهش بگویم یا رک بگویم « ریدی توی زندگیم! » یا فقط بخوانم ( یا نخوانم، مثل همین الان که از روی اعلان، فرضیه سازی کردهام! ) و هیچ جوابی ندهم. »
اینها را با لحنی صورتی، به یکی گفتم که: « اتفاقا دوست دارم برم روبرش بشینم و بگم: « من حالم خوبه! برات خوشحالی آرزو میکنم! »
حتی الان که چشمانم دارند میروند هم، سر حرفم هستم. حالِ خوب که مال مغز نیست فراموش شود، یک حس است که وارد محوطهی قلب میشود.
ولی الان نگاهم سمتش نمیرود. دوست دارم بنویسم. دوست دارم تنها بمانم. لابهلا نیمچرتی بزنم و بعد با مالیدن چشمها، به این بازی برگردم.
بعضی حرفها هستند که مال دل هستند منتها زورت به کشفِ احساسِ محرکِ پشتِ آن نمیرسد. ترجیحا سکوت میکنی یا خیلی به این در آن در میزنی تا از آن فضا بزنی بیرون ولی واقعیت، همین است که هست.
بعضی آدمها طبق کلیشه، آمدهاند تا چیزی به تو بیاموزند. گمانم تا بوده همین بوده. طبیعتاً کاری هم که از دست تو برنمیآید. الان هم چشمانم تا خوانِ هفتم، چند ثانیه بیشتر فاصله ندارند و نمیدانم در جوابش چه بنویسم که هم آن منظوری که در دلم بوده را به زبان بیاورم و هم، بارهای منفی را یکجا بر سرش خالی نکنم. بعضی وقتها همان سکوت، جواب همهچیز را میدهد.
دلم میخواهد خلاصهی حرفهایم همین چند کلمه باشند: « ناراحت نیستم و برای تو، خوشحالی آرزو میکنم! »
حرف که برای گفتن زیاد است و من، حالم خوب این .ذآةغغ