
باد از گوشِ راست و « dreamcatcher از secret garden » از چپی. مغزم پر از « چرا برای من نه » و دلم از زخمهای اینهمه دفاعِ بدونِ پاداش، سِر. غرق در پارک ملت، با یک معدهی خالی. رویاهایی که تنه به تنهی توهم میزنند و صدای شُرشُرِ آبنمای حوضچهی آبیرنگ. زمین بازی، لکه لکه، میزبان والیبالیستنماهای درهم و برهم و دوچرخهسواری که بعد از بلند شدنش از زیرِ دوخَمِ دوچرخه توسط مادرش، مشخص میشود دختربچهای سه چهار ساله است. استخرِ پارک ملت که میزبان غورباقههاست و دو مرغابیِ سفید که آنقدر لطیف، شانهبهشانهی همدیگر ایستادهاند، آدم گمان میکند جفتاند. خانوادههایی که مشغول لَمهای بعد از شاماند و کاسبی که از قضا رفاقتی با هم داریم، میگوید: « نگاه علی، تا بوق سگ کار میکنیم! » و من، نه میگذارم و نه برمیدارم، میگویم: « من هم تا بوق سگ توی پارک قدم میزنم! » انتهای پارک را ادامه میدهم درحالیکه قرار نبود تا بیشتر از نصف آن را قدم بزنم و من، در رویایی مات، خودم را قلقلک میدهم که این، کارِ کائنات است؛ باید اینجا میبودم، همانطور که قهوهی صدربوستا برای ساعت نه و نیم شب هم احتمالا زیر سر همان بیوژدان بوده است. به صندلیای رسیدهام که چندی پیش، در همین ساعتها، میزبان یک جریان سیال ذهنِ همین شکلی بود. قشنگ یادم است. حالم نه اینکه عالی نباشد، لااقل خوب هست اگر بد نباشد ولی عقربهی مِیلم برای ادامه، از فاصلهی نیممتری، انگار که به صفر چسبیده باشد. پدر و دختری، در زمین بازیِ فَنس کشیشدهی بیست سی متریِ سمت چپم دارند پنالتی تمرین میکنند. لباسشان قرمزمشکی است. یک چنارِ اقلا دویست سیصد ساله در روبرویم، دارد خطِ نورهای تکنولوژی ( تیر چراغ برق ) را تجربه میکند و درعینحال میزبانیِ باد را بر عهده دارد؛ زیباست: من هم با موهای فِرفریام... صدای سگها، شغالها احتمالا اگر بیشتر دقت کنم، از همان سمتهای چپ، منتها قدری دورتر، صاحبخانهی صداهای پارکاند مانند عمرِ ده پانزده سالهای که از مال خودم میگذرد. بوتههای گل محمدی در نیممتری سمت چپم، خودم در ردیفِ وسایل نرمش و سمت راستم، خانهی یکی از دوستانم که چند سال پیش، میزبان به دار کشیده شدنِ برادرش بود و احتمالا الان، شکمِ کرمها را سیر کرده، مانند برادرم که در لحظهی تحویل سال چهارصد و چهار، برای همیشه، کفشهایش را جا گذاشت. « in our tears » از همان گروه قبلی، تمام شد. آسمان° سیاه، با لکههای سفید، بالای سرم، خلافِ جاذبه، شکم داده و من هنوز در رویایی که خیلی باورپذیر بود، دلم برای اتاقم تنگ نشده و دستم هم حاضر نیست برای سیر کردن شکمم، زیپ کیف پولم را باز کند. این، قبلترها شاعرانه بود. یک مقدار که گذشت و پا به سی گذاشتم، منطقی و الان، رو به شیبِ نگرانکنندگیست. و من هنوز هم دوست دارم بنویسم و احتمالا فردا هم. آن دختر و پدرش، دارند میروند، احتمالا من هم. ولی تصویری برای موسیقیای که قرار باشد در راهِ برگشت گوش بدهم ندارم. از دلایلش، میشود به این اشاره کرد که یکی از گوشیهای هندزفریای که هنوز سهماهه نشدهاند، اسقاط شده. آهنگ با یک گوشی، مانند نیمروی بدون رُب است، فقط سیر میکند. دست و دلم به ویرایش متن نمیرود. کاش کسی بود، دستی میرساند.