
چهار دقیقه مانده به آن یک دقیقهی معروفِ اضافه که خود، نامِ یلدا را در گوشِ فرزندِ اولِ زمستان، دی، خوانده. یک سال از آن داستان تعریفکردنهای مادر و ابراهیم، برادر بزرگترم میگذرد و چند سال از سالهای گذشته که با تعدادی بیشتر از این هشت نفرِ هَمفامیل، زیرانداز مسافرتیِ کفِ هال را شانهبهشانه مینشستیم؛ با بازدمهای گرممان، گونههای سردِ بغلدستیهامان را گرم میکردیم! آنجایی که صدا به صدا نمیرسید اما همه یکصدا، وحدتمان را میخندیدند. صدای گاز زدن به سیبها و جدا شدن دانههای انگور از خوشه و نشانه گرفتن یک چیز شیرین، مثلا کدو حلوایی، بلافاصله بعد از کَندنِ کَلکِ لیموشیرین. چِرتوچرِتِ شکستن پوست تخمه و فوت کردن بر زیرانداز و مادری که برای چندمینبار، سینی چایی را پر کرده و از آشپزخانه، قصد مهمان کردن ما را کرده است.
پیشنهاد دیشبم به مادرم برای دعوت پسرداییها و باقی بزرگترها که خیلی راحت رد شد و از بین کسانی که در آن موقعیت بودند، هیچکدام برای تغییر نظر پادرمیانی نکرد: دلیلش هم این بود که من هرساله دعوت میکنم و کلی هزینه و وقت و انرژی میگذارم ولی آنها حتی یکبار هم... و من دوست داشتم که ما کشتیشکستگان، باز در یک ساحل، دور یکدیگر آرام گرفته و بِنالیم و بکاریم و بباریم و بیخیال هزینهها شویم و چه آسان بود فهمیدن این رازِ پشت پرده که گره کار پول نیست و... منی که اصرار نکردم و موردعلاقههایم را دوباره سرجایشان ( در تاقچهی قلبم ) گذاشته و بی هیچ کش و قوسی، از خانه زدم بیرون.
از نتیجهگیریهای امروز و این روزهایم این است که آدم به همین دروهمیها زنده است. دم پاییز گرم که آن یک دقیقهی اضافه را بی هیچ چشمداشتی، طوریکه کسی نفهمید، در جیب شلوار زمستان کرد. من این را دیدم و شنیدم که در گوش او چه گفت...