
آن پشتها انگار آتش روشن کرده بودند. انگار نه، واقعا روشن کرده بودند! باد میآمد و ابرها گُر گرفته بودند. آتش زبانه میکشید و در اطراف خود، محیطی به وجود آورده بود که از دور به دایره میماند؛ گردابی که ابرها درحال سقوط داخل آن بودند.
از جایی که من میدیدم، مرکزیتِ آن دقیقاً مشخص نبود. یک طلاییِ رو به نارنجی، میرفت که به قرمزی برسد. قسمت بالای ابرها صورتی بود و نیمهی پایین آن از حرارت، برشته شده بود. پس میتوان نتیجه گرفت که رنگِ خامی، صورتی است.
خطوط انرژی دیده میشد که آن بالاها را تحت کنترل خود درآورده است. البته محدود به آن اطراف نمیشد؛ یک جاذبهی محسوس، من را نیز اثیر خود کرده بود! بیاختیار تلفن همراهم را از جیبم بیرون کشید و لنزِ دوربین را سمت آن حادثه چرخاند و... « چیلیک » عکس گرفت. یادم نمیآید که چه اتفاقی افتاد؛ تنها وقتی به خود آمدم، با قابی رنگآمیزی شده سرشار از رنگهای ماورایی مواجه شدم؛ رنگهایی که شبیه به آنها را ندیده بودم و سخت بود برایشان نامی انتخاب کنم!
به هر طریقی که بود، عکس را گرفتم و آن داستان تمام شد اما تاثیر آن هنوز در من زنده است. به آن عکس و آن لحظه که فکر میکنم، چیزی از موقعیتِ دقیقش خاطرم نیست. هرجا بود، زمین نبود! اینکه چرا و چگونه به آن ضیافت دعوت شدم را نمیدانم. تنها خوشحالم و آن خوشحالی را از همان لحظهی شروع، تا همین کلمه در وجودم احساس میکنم.