امروز، دوازدهم بهمن، خورشید پشتِ ابرها، نقرهای بود. هَمزادِ ماه بود. اگر ساعتِ تلفن همراهم، دوازده و پنجاه و چهار دقیقه را نشانم نمیداد، به روز بودن شک میکردم. روز بود و من شب را میدیدم. روز بود و من دوست داشتم که شب باشد. روز بود و بوی شب را میداد؛ با این تفاوت که ستارهای در کار نبود!
یک احساسِ ناشناخته، کنار گوشم زمزمه میکرد و وادارم کرد تا از ماهِ نقرهای بنویسم و من نمیدانستم که دقیقاً منظورش چیست! قلم را از دستِ ذهنم ربود و بیرون از مغازه، روی سکویِ سنگیِ جلوی درب، نگاهم را به آسمانِ ابری گره زد؛ یک مَخملِ یکدست که زورِ آفتاب به سوراخ کردنِ آن نمیرسید! روبرویم، در خیابان، ماشینها در رفت و آمد بودند و در پیادهرو، آدمها؛ اما من سِحرِ آن بالاها شده بودم. نگاهم، از کنترلم خارج شده بود! این اولینباری نبود که دستِ ک نفر، از آن بالا، من را بازیچهی خود کرده بود و قطعاً آخرین بار نیز نیست چون در خود استعدادِ این شکل سرگرمیها را دیدهام! بلاخره چیزی هست که از بینِ آنهمه آدمِ عمودی، دست برروی من گذاشته!
آن بالاها واقعاً زیباست اما در عینِ زیبایی، بسیار گمراهکننده است. زیباییِ این شکلی، کمی خطرناک است پس لطفاً بدونِ آمادگی، دست به همچین تفریحی نزنید.
« ما زِ بالاییم و بالا میرویم... »