آرشیو مغزم را که ورق میزدم، خاطراتی در آن کشف شد که عمقِ گرد و خاکی که بر آن نشسته بود، به بیش از ده سال میخورد. این را در هنگام گوش سپردن به ترانهای متوجه شدم. گمانم «آینده از شادمهر عقیلی » بود!
بااینحال، مجبور بودم جواب مشتریها را هم بدهم. اجارهی مغازه را که یکی دو روز از مهلت پرداختش گذشته بود تسویه کنم. همین چند دقیقهی قبل، حین گوش دادن به ترانه بود که پیامک قبض برق هم، وقفهای در پخش صدا انداخت.
چانهام را به مقصد سبیلم، خاراندم. دسته-موتوریِ سمت چپ بود گمانم، بین انگشتان شصت و اشاره، خوب به رقص درآمد. میچرخاندمش و چشمانم را در تصویرم در آینه، ریز کردم. موقع اصلاح موهایم رسیده بود؛ بلکه یک هفتهای هم از آن گذشته بود! لبخندی کَجَکی، تحویلِ سمت راستِ آینه دادم و دست به جادَستیهای صندلی دادم و ایستادم.
اتفاقی، بالای سرم، سقف را دنبال کردم. یادم از جملهی تأکیدیِ حسین آمد که شب قبل گفته بود: « حتما کارِ عنکبوتها رو بساز که اصلا شگون نداره! » قرن بیست و یکم و « شگون! » حرفش را تأیید کردم اما نه برای شگون؛ چون که عنکبوتها دیگر شورَش را درآورده بودند! من قبلتر از این ماجراها ( منظورم وقتی که آرایشگاه بزنم ) میانهام با عنکبوتها خوب بود. هرجا میدیدمشان، با احترامی که خاص حیوانات خانگیِ دوستداشتنی است ( بلکه هم بیشتر ) راهیشان میکردم سمت دیواری، جایی ولی الان؟ احترام را قِی کرده بودند! نگاهی که به سقف میانداختم، انگار که اینجا مِلکِ آنهاست و من اجارهنشینشان! مانده است بیایند پایین و به نوبت برایشان اصلاح هم بزنم! گلهای زبانبستهام را نگو؛ زیر تار و پود آنها، کم مانده خفه شوند!
سبیلم را به امان خدا ول کردم و سمت کیف پولم رفتم که داخل کیفِ دوشیام، از جالباسی آویزان بود. دنبال کارت اعتباریام گشتم. قبل از آن، موجودی حسابم را از همراه بانکم چِک کردم تا جلوی عابر بانک، خار و خفیف نشوم! امین قرار بود دیشب بدهیاش را تسویه کند. متاسفانه پیامک واریزیام قطع بود و حوصلهی پیگیری دوبارهی آدمهای بدحساب، آنهم در یک ماه، به صورت متوالی، با لحنی آرام، کار من نبود. این شد که دعا میکردم واریز کرده باشد!
نیم ساعت دیگر مشتری داشتم که راهی سفر بود. باید زودتر دستبهکار میشدم. در را که میبستم، به این فکر کردم که یک شات آمریکانوی صد ربوستا هم نمیتواند بد باشد. باید یادم میماند پلاستیک زباله هم بگیرم.