بخواهی از ذهنت اعتراف بگیری! مثلاً بنشینی روبرویش و بیمقدمه بپرسی: « خب؟ »
قطعا میگوید: « هیچی. سلامتی. »
و تو میدانی که این آخرِ کار نیست. باید سوالات بهتری بپرسی!
مثلاً بپرسی: « چه خبر از کارهای مغازه؟ »
کمی دست و پایش را جمع میکند. دماغی بالا میکشد و خود را بیتوجه نشان میدهد!
« وام چی شد؟ »
باز هم همان جواب قبلی: « هیچی. » ولی با مقدار قابل توجهی لرزش حنجره.
نباید آنقدر زود وامیداد! اینبار از دَری دیگر وارد میشوم. نباید بهش فرصتِ ترمیم بدهم!
« ترسیدی. برای فرار هم، به جای گشتن دنبال کارهای سالن، بیخود رفتی اینستاگرام چرخیدی، اسمشم گذاشتی « وقت گذاشتن برای فضای مجازی! » تو واقعیت رو وِل کردی بعد چسبیدی...؟ »
رنگش تغییر کرد. گوشهی لبش را گزید. سرش را پایین انداخت و زمزمههایی کرد.
« دو روز دیگه اول برجِ و هنوز بنرِ جابجایی رو روی شیشه نچسبوندی! »
با سرعت، جوری گردنش را بالا آورد که ترسیدم قولنج کند. اشک در چشمانش حلقه زد. نمیدانم چرا نرفت و خود را بیشتر در معرض قرار داد!
« الان با این ساکت بودنهات، میخوای مظلومنمایی کنی؟ هوم... هیچکی مثل تو بدبخت نیست... هیچکی مثل تو تنها نیست! »
زُل در چشمانم، لبانش میلرزد. گونههایش از چپ به راست، شروع به خیس شدن میکنند. بیرحم شدهام و آنقدر حال میدهد که دلم نمیآید کار را نیمه رها کنم! نگاهم را ازش قطع میکنم. به شخصِ سومی مجازی خیره میشوم و میپرسم: « دندونت رو هم که فرشتهها توی خواب درستش میکنن ایشالا! مثل باشگاه رفتنت! چندوقته تصمیم گرفتی شروع کنی؟ شیش ماه یا شیش سال؟ »
کلافه شده. مشخص است. ازطرفی فهمیده که وِلکن نیستم! بین دُمِ عقرب و دهانِ اژدها گیر افتاده. میگوید: « نمیدونم. » انعکاس صدا در حنجرهاش را نامفهومتر میشنوم: نمیدونم... و باز و باز، تا اینکه زوری به مفاصلش دویده و جرأت میکند دستش را لای موهایش کند؛ چندبار پشتسر هم. ازم انتظار عفوِ موقت دارد! بهش جواب قطعی نمیدهم اما برای چند ثانیه، ناخواسته به خلائ قویاش کشیده میشوم. از آنجا وارد نگاهش میشوم و به خودم نگاه میکنم. خاکستریست. خاکستریام! همچنان در سکوتش شریکم. خندهای عصبی میکنم و بیهوا به خارج از آن جاذبهاش پرت میشوم. نه خوشحالم و نه ناراحت، سِرَم. رشتهی سوالاتی که برای زدنِ ریشهی هویتِ او، تیز کرده بودم را دست میگیرم ولی صدا از وجودم پر زده. بهشان فکر میکنم. « او» میشوم! او صدایم را دزدیده. دارد انتقام میگیرد یا چی؟ درها باز است. درونم حسش میکنم...
اولین فکر میگوید: « تلاش کردم، نشد. چکار کنم؟ هنوزم تنهام، اگه سوال بعدیت این بود! ترسواَم، خجالتیام... هرچی... نمیتونم. تا الان نتونستم! شب؟ نمیدونم باهاش چکار کنم! پارک؟ شاید. قدم زدن؟ احتمالا. نوشتن؟ نمیدونم. فیلم رو احتمالا هستم. ویرگول رو هم... »
میخواهم از سرم بیرونش کنم. دستم را خوانده. میخندد. جوابش منفیست. بلندتر میخندد! « سخته نه؟ » این را که میگوید، سرم لای دستانم و آسفالت را با نگاهم میکَنَم. نمیشود. ستارهها را میشمرم. تمام نمیشوند. پوفی میکنم و باز میشنوم: « هه... بعضی وقتا کلمات، وزن ندارن! هرچی میگی، سبک نمیشی، بااینحال، خشابِ مغزت، با شلیکِ هر کلمه، دوباره مسلح میشه و... این چرخه ادامه داره. میفهمی چی میگم؟ آسون نیست نه؟ درد داره... »
جوابی ندارم. او هم ساکت میشود. دو فضای خالیِ کنار هم، که در تاریکی، به صدای ستارهها در باد، گوش میدهیم. حرفی نیست. حرکتی نیست، به جرأت میتوانم بگویم حتی نفسی نیست! حتی تصمیمی نیست. به اینکه از الان به بعد، چه کار باید کرد. هردویمان در بیسوالی، به توافق رسیدهایم. حتی خندهمان نمیآید. تنها گوش میدهیم حتی نگاهی هم نیست.
آمدم اعتراف بگیرم، خودم شریک جرم شدم. شاید هم شریک قاضی! کار را ببین...