آرزو کن!
حتی اگر سهمت از نوشتن
از حنجره، تنها همین بر زبان آوردن‌ها باشد.
باز هم آرزو کن دوست من!
رسیدن، آسان نبوده و قرار هم نیست باشد.
پس سخت نگیر. شبیه به باقیِ مردم، معمولی زندگی کن.
اما آنگونه که دوست‌داری آرزو کن!
آرزوهای شخص‌ات را به سلیقه‌ی خودت رنگ کن.
چشمانت را باز کن.
روی پاهایت بایست.
دستانت را دراز کن و میوه‌ای از درختِ ممنوعه بچین!
در میان آرزوهایت با لبخند قدم بردار و با ذوقی غیرقابل وصف، آن را گاز بزن.
تنها همین و یک چیز دیگر:
《داستانت را برای دیگری هم تعریف کن. همانطور که من برای تو..》
