چند قدمیِ مغازه، آنجا که داشتم قاب عینکم را باز می‌کردم تا امروز را از پشت قابش ببینم، او را دیدم که مقابل در ایستاد. هندزفری داشت « everything i wanted _ Billie eilish » را با بلندترین صدای ممکن از ایرپادها پخش می‌کرد؛ مجبور شدم برای تشخیص صدای او، دست بر جیب عقب شلوارم، ولوم صدای گوشی را لمس کنم تا بشنوم چه می‌گوید! می‌توانستم سرم را بیخود، به نشانه‌ی تایید، تکان دهم، بدون شنیدن کلمه‌هایی که برای ساخت و پرداختشان رحمت کشیده شده ( مانند بعضی وقت‌ها ) اما چیزی که به احترام می‌ماند یا شاید مسعولیت‌پذیریِ یک آدم برای شنیدن حرف‌های آدمی دیگر، زحمت این کار را به خود دادم. شنیدم که گفت:
«می‌خوام یه دعای خوب برات بکنم که تا برات خیر و برکت بیاره...»
درحالی که با چشمانی که داشتند از ذوقِ انجام یک کار خوبِ بی‌اَجرومُزد، از حدقه بیرون زده و لب‌هایی که زبان را به زحمت آن پشت پنهان نگاه داشته بود؛ لبخندش را با لبخند پاسخ دادم و با یک « بفرماییدِ » خیس‌خورده در سپاسگزاری، نخِ نگاهش را گرفتم و درزِ لب‌هایش را نخ‌کش کردم تا وزن کلماتی را که داشت برروی زبانش سنگینی می‌کرد کم کنم:
«آرزو می‌کنم تا شب به هر قفلی که دست می‌زنی برات باز بشه! »
ابرو بالا انداختم و با کلماتی که به خودیِ‌خود ارزش معنایی‌ای نداشتند، نقش خودم را در این سکانسِ آفتابی ادا کردم: «: مرسی عزیزم » باقی، تمام° نت‌های خنده بود که سوار بر اشعه‌های خورشید گرم زمستانی، فضای دومتری بینمان را پر کرد. سکانس تمام شد و کارگردان کات داد و هرکدام داشتیم می‌رفتیم تا به ادامه‌ی نقش‌های ( شاید تَکیِ ) امروزمان برسیم! هنوز آخرین رشته‌های اتصال‌مان در هوا معلق بود که دلم یک کارِ غیرمعمول را خواست که این بود: « مجید، بذار بیام بغلت کنم، لعنتیِ خواستنی! بوسِت کنم، انقدر که خوشحالم کردی با این کاربَلَدیت توی اشتراک‌گذاری احساسات خوب! » برای عملی کردن این رفتارِ لوس یا هم‌جنس‌گرایانه، یک هُلِ کوچک نیاز داشتم که داوطلبی برای این کار پیدا نشد و درنتیجه مانند همیشه به تلاشِ ذهنی‌ام اکتفا کرده و با یک « مراقب خودت باشِ » زبانی که همه‌ی آدم‌ها می‌شنوند، بدرقه‌اش کرده و گونه‌اش را در خیالم بوسیدم. جرعه‌ای دیگر از قهوه‌ی اَزدَهان‌اُفتاده‌ام سرکشیدم و...
